Monthly Archives Styczeń 1970

Ewolucja stosunków Wspólnot Europejskich cz. II

Negocjacje oficjalnie rozpoczęły się 20.6.1990 r. Z inicjatywy Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oficjalna nazwa przyszłej organizacji została zmieniona na Europejski Obszar Gospodarczy (ang. European Economic Area). Należy jednakże pamiętać, iż zabieg ten miał wyłącznie charakter lingwistyczny w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego43. Należy dodać, iż Konfederacja Szwajcarska była jednym z sygnatariuszy tychże porozumień44, zaś 20.5.1992 r. złożyła formalny wniosek o akcesję do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (sic!)43. Negatywny rezultat referendum przeprowadzonego 6,12.1992 r. w przedmiocie członkostwa w Europejskim Obszarze Gospodarczym miał daleko idące implikacje natury prawnej i politycznej46. Przede wszystkim wykluczone stało się członkostwo w EOG, zaś niezbędne stało się przyjęcie przez sygnatariuszy porozumienia dodatkowego protokołu uwzględniającego wyłączenie Szwajcarii z Europejskiego Obszaru Gospodarczego47. Jedną z konsekwencji fiaska referendalnego było rzecz jasna również wstrzymanie wniosku akcesyjnego do EWG i odłożenie perspektyw członkostwa we Wspólnotach Eu- ropejskich/Unii Europejskiej na wiele lat48. Jak odnotowała to Komisja Europejska w 1993 r. negatywny wynik referendum zamknął drogę Szwajcarii do bardziej aktywnego udziału w procesie integracji europej-

czytaj dalej

Zdanie Jana Pawła II na temat integracji europejskiej

Jan Paweł II uważa, że integracja powinna objąć całą Europę, do rozmiarów jakie nadały jej geografia, a zwłaszcza historia53. Podkreślał to jeszcze przed 1989 r., mówiąc o „europejskich aspiracjach ludów słowiańskich, tego drugiego „płuca”, naszej europejskiej Ojczyzny”54. Po upadku komunizmu papież już w sposób wyraźny mówi, zwracając się do władz EWG, o prawach tych krajów do uczestnictwa w integracji. W encyklice Centesimus Amms papież wyraża nawet pogląd, że Europa Zachodnia ma w tej kwestii do spłacenia dług sprawiedliwości wobec krajów wyzwolonych spod jarzma komunizmu55.

czytaj dalej

Zjednoczona Europa w koncepcjach Jana Pawła II – kontynuacja

Jan Paweł 11 jest przekonany, że Kościoły Europy mogą wnieść wkład w procesy integracyjne kontynentu, w postaci historycznego doświadczenia i kulturowo-duchowego dziedzictwa, ale tylko wtedy, gdy realizując „imperatyw chrześcijańskiego sumienia”, przezwyciężą linię konfesyjnych podziałów46. Właściwa rola Kościoła w integrowaniu kontynentu polega, zdaniem papieża, na tworzeniu nowej Europy ducha. Papież mówi:

czytaj dalej

Argumentacja Wspólnot dotycząca preferencji antynarkotykowych

Interesująca jest argumentacja Wspólnot dotycząca waivera dla preferencji antynarkotykowych (§ 32) – zdaniem Wspólnot waiver nie jest jedyną metodą gwarantowania takich preferencji, a nawet wydaje się w takim przypadku niewskazany – nie odnosi się bowiem do preferecji ab initio ograniczonych jedynie do wyszczególnionych krajów z konkretnego regionu. Wspólnoty zauważyły, że jak dotychczas państwa nie występowały o waiver dla preferencji „ograniczonych do krajów rozwijających się ze szczególnymi potrzebami rozwojowymi”.

czytaj dalej

Zalecenia UNCTAD

Uzgodnienia i rezolucje UNCTAD nie zawierały wyraźnego przyzwolenia na stosowanie większych preferencji na rzecz krajów najstabiej rozwiniętych. Sugerowały jedynie (rozdz. V pkt. 3 tzw. Agrced Conclusions), by państwa rozwinięte w miarę możliwości włączały w system towary najbardziej istotne dla krajów najsłabiej rozwiniętych i przewidywały na te towary jak największe redukcje ceł (aczkolwiek redukcje w takiej samej wysokości powinny dotyczyć również takich towarów pochodzących z pozostałych krajów rozwijających się). nie z pkt. 3(c) decyzji traktowanie krajów rozwijających się może, jeżeli to konieczne, być modyfikowane, aby „odpowiadać pozytywnie na potrzeby rozwojowe, finansowe i handlowe [wybranych6] krajów rozwijających się”. Pkt. 3(c) może stanowić więc uzasadnienie stosowania specyficznych rozwiązań w ramach systemu GSP oferujących państwom rozwijającym się preferencje odpowiadające ich konkretnym potrzebom, preferencje jednakże różne w przypadku różnych państw.

czytaj dalej

Konferencja październikowa w 2004 r. w Warszawie

Praktyczne znaczenie wspólnych strategii dobrze ilustruje przebieg konferencji organizowanej w październiku 2004 r. w Warszawie w ramach współdziałania państw Trójkąta Weimarskiego107. Na zaproszenie MSZ Polski, Francji i Niemiec wybitni przedstawiciele mediów z 25 państw członkowskich, Rumunii, Bułgarii, a także z innych krajów żywo zainteresowanych procesem integracji europejskiej, dyskutowali na temat – „Rola Unii Europejskiej w XXI wieku”. Charakterystyczny był przebieg obrad. W trakcie dyskusji stojącej na wysokim poziomie merytorycznym omawiano m.in. „wyzwania w dziedzinie Polityki Zagranicznej UE” oraz „Europejską Politykę Sąsiedztwa na wschodzie i południu”, czyli kwestie, które bezpośrednio dotyczą dotychczas przyjętych wspólnych strategii. Pomimo analizowania, niektórych zagadnień w sposób nawet bardzo szczegółowy ani przedstawiciele mediów, ani referenci reprezentujący organy unijne, instytucje naukowe, czy narodowe służby dyplomatyczne nie odwoływali się w swoich wystąpieniach do wspólnych strategii. Naturalnie nie oznacza to, że pozostają one poza ich percepcją, bądź wiedzą. Po prostu rola i zna- ziemnego i oderwania jej od rzeczywistości jest prezentowane przez: S. Stavridis.J. Hut- chence, Meditermnean Challenges to the EU’s Foreign Policy, „European Foreign AfTairs Review” 2000, Vol. 5, s. 36.

czytaj dalej

Zaangażowanie Ukrainy w unijne misje pokojowe

W kontekście implementacji wspólnej strategii należy podkreślić duże zaangażowanie Ukrainy w unijne misje pokojowe. Ukraina przyłączyła się zarówno do Misji Monitorującej UE w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, jak i Misji Policyjnej UE w Bośni i Elercegowinie87. Jednocześnie UE szukała alternatywy dla rosyjskich dostaw energetycznych. Inicjatywa w skrócie nazywana GUUAM sprowadza się w praktyce do zapewnienia UE dzięki rurociągom dostępu do złóż ropy naftowej i gazu w regionie Morza Kaspijskiego poprzez terytoria Gruzji, Ukrainy, Uzbekistanu, Azerbejdżanu oraz Motdowy. Nic dziwnego, że Rosjanie starają się blokować tego typu inicjatywy.

czytaj dalej