Daily Archives 5 czerwca 2015

Wspólna strategia wobec Rosji

„Wspólna strategia wobec Rosji” była chronologicznie pierwszym dokumentem tego typu przyjętym przez Radę Europejską17. Została uchwalona 4.6.1999 r. w Kolonii, a więc już w miesiąc od wejścia w życie Traktatu Amsterdamskiego18. W pierwszych słowach wspólnej strategii

czytaj dalej

Niezgodność z Enabling Clause

Istotą sporu staia się kwestia interpretacji pkt. 2(a) Enabling Clause. Indie argumentowały, że preferencje wynikające z pkt. 2(a) i przypisu nr 3 oznaczają obowiązek traktowania niedyskryminacyjnego tzn. identycznego względem wszystkich państw rozwijających się (ponadto pośrednio kwestionowały zasadność stosowania warunków udzielania preferencji jako pewnej formy wzajemności, podczas gdy przypis 3 Enabling Clause przewiduje przekazanie preferencji bez wzajemności)32. Wspólnoty dowodziły, że termin „kraje rozwijające się” w pkt. 1 Enabling Clause nie odnosi się do wszystkich krajów rozwijających się. Gdy państwo rozwinięte stosuje uprzywilejowane traktowanie względem wybranych krajów rozwijających się, jest ono usankcjonowane przez Enabling Clause, jeżeli odzwierciedla ich różne potrzeby rozwoju33. Argumentacja przyjęta przez Wspólnoty nawiązuje do teorii, która leżała u podstaw stworzenia Części IV GA1T – tzn. uzasadnienia formalnie nierównego traktowania pomiędzy członkami GATT celem osiągnięcia rzeczywistej równości szans pomiędzy państwami rozwiniętymi a rozwijającymi się34. Jeżeli chodzi o kwestie zakazu wzajemności preferencji GSP, Wspólnoty udowodniły niezwiązany z wzajemnością charakter preferencji antynarkotykowych35. Argumentowały, iż nie można uznać, iż zakaz wzajemności oznacza zakazu określania warunków uzasadniających udzielanie preferencji36. Podczas przesłuchań stron okazało się, że istnieją również zasadnicze rozbieżności co do interpretacji pkt. 3 (c) decyzji Enabling Clause. Stanowi on, iż traktowanie krajów rozwijających się może, jeżeli to konieczne, być modyfikowane w taki sposób, aby odpowiadać pozytywnie na potrzeby rozwnjowe, finansowe i handlowe krajów rozwijających się. O ile Indie uważały, że unormowanie to nie może uzasadniać dyferencjacji traktowania krajów rozwijających się, o tyle Wspólnoty uznawały, że traktowanie takie jest uzasadnione o ile istnieją obiektywne kryteria zróżnicowania, cel zróżnicowania jest uzasadniony a środki są właściwie dobrane dla osiągnięcia tego celu. Zdaniem Wspólnot rozwiązania antynarkotykowe są uzasadnione w świetle tej interpretacji pkt. 3(c) Enabling Clause. Panel rozpoczął swoją analizę GSP w świetle decyzji Enabling Clause od podjęcia daleko idących rozważań dotyczących pkt. 3(c) decyzji. Apriorycznie panel założył, że nie można dokonać jednoznacznej interpretacji literalnej pkt. 3(c) i sięgnął do dostępnych ogólnych i pomocniczych środków interpretacji37. Środkiem z którego panel w sporym stopniu skorzystał były wspomniane już wcześniej tzw. Agreed Conclusions – zalecenia UNCTAD powstałe w efekcie przyjęcia Rezolucji 21 (II)38 przyjętej 26.3.1968 r. podczas II Sesji UNCTAD. Rezolucja powoływała do życia Specjalny Komitet ds. Preferencji, który opracował wspomniane zalecenia. Zdaniem Wspólnot Europejskich ich opracowanie i treść była bez związku z przyjęciem systemu GSP przez GATT w 1971 r., a tym bardziej przyjęciem Enabling Clause – nie mogą stanowić tym samym środków interpretacji decyzji Enabling Clause39, Panel przyjął jednak, że waiver z 1971 r. miał za zadanie zwalniać spod zastosowania art. I ust. 1 mechanizmy GSP stworzone w zgodzie z Agreed Conclusions40 – w tym znaczeniu stanowią one kontekst waivera w rozumieniu art, 31 ust. 2 (a) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, a także powinny być traktowane jako prace przygotowawcze do decyzji o waiverze z 1971 r., a także decyzji Enabling Clause4]. Panel uznał, że ten tok rozumowania potwierdza fakt, iż żadna z tych decyzji nie precyzuje szczegółowego kształtu preferencji GSP Powołując się na Agreed Conclusions panel odrzucił możliwość interpretacji pkt, 3(c) w sposób jaki unormowanie to interpretowane było przez Wspólnoty Europejskie43. Przyjął, że dywersyfikacja traktowania pomiędzy krajami rozwijającymi się w ramach GSP może być jedynie przeprowadzona przez państwo rozwinięte, gdy dokonywana jest na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych, stanowi efekt ograniczeń a priori lub zastosowania środków ochronnych43.

czytaj dalej