Monthly Archives Czerwiec 2015

Wspólna strategia wobec Rosji

„Wspólna strategia wobec Rosji” była chronologicznie pierwszym dokumentem tego typu przyjętym przez Radę Europejską17. Została uchwalona 4.6.1999 r. w Kolonii, a więc już w miesiąc od wejścia w życie Traktatu Amsterdamskiego18. W pierwszych słowach wspólnej strategii

czytaj dalej

Niezgodność z Enabling Clause

Istotą sporu staia się kwestia interpretacji pkt. 2(a) Enabling Clause. Indie argumentowały, że preferencje wynikające z pkt. 2(a) i przypisu nr 3 oznaczają obowiązek traktowania niedyskryminacyjnego tzn. identycznego względem wszystkich państw rozwijających się (ponadto pośrednio kwestionowały zasadność stosowania warunków udzielania preferencji jako pewnej formy wzajemności, podczas gdy przypis 3 Enabling Clause przewiduje przekazanie preferencji bez wzajemności)32. Wspólnoty dowodziły, że termin „kraje rozwijające się” w pkt. 1 Enabling Clause nie odnosi się do wszystkich krajów rozwijających się. Gdy państwo rozwinięte stosuje uprzywilejowane traktowanie względem wybranych krajów rozwijających się, jest ono usankcjonowane przez Enabling Clause, jeżeli odzwierciedla ich różne potrzeby rozwoju33. Argumentacja przyjęta przez Wspólnoty nawiązuje do teorii, która leżała u podstaw stworzenia Części IV GA1T – tzn. uzasadnienia formalnie nierównego traktowania pomiędzy członkami GATT celem osiągnięcia rzeczywistej równości szans pomiędzy państwami rozwiniętymi a rozwijającymi się34. Jeżeli chodzi o kwestie zakazu wzajemności preferencji GSP, Wspólnoty udowodniły niezwiązany z wzajemnością charakter preferencji antynarkotykowych35. Argumentowały, iż nie można uznać, iż zakaz wzajemności oznacza zakazu określania warunków uzasadniających udzielanie preferencji36. Podczas przesłuchań stron okazało się, że istnieją również zasadnicze rozbieżności co do interpretacji pkt. 3 (c) decyzji Enabling Clause. Stanowi on, iż traktowanie krajów rozwijających się może, jeżeli to konieczne, być modyfikowane w taki sposób, aby odpowiadać pozytywnie na potrzeby rozwnjowe, finansowe i handlowe krajów rozwijających się. O ile Indie uważały, że unormowanie to nie może uzasadniać dyferencjacji traktowania krajów rozwijających się, o tyle Wspólnoty uznawały, że traktowanie takie jest uzasadnione o ile istnieją obiektywne kryteria zróżnicowania, cel zróżnicowania jest uzasadniony a środki są właściwie dobrane dla osiągnięcia tego celu. Zdaniem Wspólnot rozwiązania antynarkotykowe są uzasadnione w świetle tej interpretacji pkt. 3(c) Enabling Clause. Panel rozpoczął swoją analizę GSP w świetle decyzji Enabling Clause od podjęcia daleko idących rozważań dotyczących pkt. 3(c) decyzji. Apriorycznie panel założył, że nie można dokonać jednoznacznej interpretacji literalnej pkt. 3(c) i sięgnął do dostępnych ogólnych i pomocniczych środków interpretacji37. Środkiem z którego panel w sporym stopniu skorzystał były wspomniane już wcześniej tzw. Agreed Conclusions – zalecenia UNCTAD powstałe w efekcie przyjęcia Rezolucji 21 (II)38 przyjętej 26.3.1968 r. podczas II Sesji UNCTAD. Rezolucja powoływała do życia Specjalny Komitet ds. Preferencji, który opracował wspomniane zalecenia. Zdaniem Wspólnot Europejskich ich opracowanie i treść była bez związku z przyjęciem systemu GSP przez GATT w 1971 r., a tym bardziej przyjęciem Enabling Clause – nie mogą stanowić tym samym środków interpretacji decyzji Enabling Clause39, Panel przyjął jednak, że waiver z 1971 r. miał za zadanie zwalniać spod zastosowania art. I ust. 1 mechanizmy GSP stworzone w zgodzie z Agreed Conclusions40 – w tym znaczeniu stanowią one kontekst waivera w rozumieniu art, 31 ust. 2 (a) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, a także powinny być traktowane jako prace przygotowawcze do decyzji o waiverze z 1971 r., a także decyzji Enabling Clause4]. Panel uznał, że ten tok rozumowania potwierdza fakt, iż żadna z tych decyzji nie precyzuje szczegółowego kształtu preferencji GSP Powołując się na Agreed Conclusions panel odrzucił możliwość interpretacji pkt, 3(c) w sposób jaki unormowanie to interpretowane było przez Wspólnoty Europejskie43. Przyjął, że dywersyfikacja traktowania pomiędzy krajami rozwijającymi się w ramach GSP może być jedynie przeprowadzona przez państwo rozwinięte, gdy dokonywana jest na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych, stanowi efekt ograniczeń a priori lub zastosowania środków ochronnych43.

czytaj dalej

Rosja pod rządami Putina

Komentując rozwój ostatnich wydarzeń zwraca się uwagę, że Rosja pod rządami Putina jest dużo bardziej przewidywalnym partnerem, niż werze Jelcyna, jednakże wiele do życzenia pozostawia przebieg wyborów do Dumy w grudniu 2003 r., wydarzenia w Czeczenii czy ujęta dyplomatycznie „zdolność do podtrzymywania istoty uniwersalnych i europejskich wartości oraz dążenie do demo kra tycznych reform”61. Doceniane jest ożywienie gospodarki Rosji za rządów Putina. Podkreśla się: spadek inflacji z prawie 85% w 1998 r. do 12% w 2003 r., realny wzrost PKB o średnio 6,5% rocznie, lepszą ściągalność podatków oraz dyscyplinę wydatków budżetowych przyczyniająca się do nadwyżki w budżecie federalnym na poziomie 1,5% PKB w 2003 r.62 Pozytywne wyniki gospodarcze przekładają się częściowo na znakomite wyniki sondaży opinii publicznej i bezapelacyjne zwycięstwo Putina w 1 turze wyborów prezydenckich w Rosji w marcu 2004 r. Nie zmienia to jednak faktu, że 31 milionów Rosjan żyje poniżej oficjalnie wytyczonej granicy ubóstwa. Wiele pozostaje do zrobienia w kwestii reformy takich monopoli, jak koleje czy energetyka – szczególnie w odniesieniu do sektora paliwowego. Korupcja, biurokracja, sektor finansowy, gospodarka mieszkaniowa, służby komunalne, opieka zdrowotna i sektor edukacji to kolejne wyzwania, z którymi Putin, wraz ze swoją ekipą będzie się zmagał przez całą kadencję.

czytaj dalej

Założenia nowej polityki śródziemnomorskiej

Od czasu przyjęcia przez Wspólnotę w 1972 r. zasad globalnej polityki śródziemnomorskiej, w stosunkach między zainteresowanymi Stronami zaszły istotne zmiany. Na początku lat osiemdziesiątych przystąpiła do Wspólnot Grecja, a następnie Hiszpania i Portugalia, które przejęły rolę rzeczników intensyfikacji polityki śródziemnomorskiej. Istotne zmiany zaszły również po 1989 r. w Europie Środkowej i Wschodniej, które „wymusiły” na Wspólnocie zmianę założeń polityki śródziemnomorskiej.

czytaj dalej

Co tworzy pierwszy pakiet umów bilateralnych?

W praktyce oznaczało to, iż obie strony muszą zaakceptować cały pakiet umów, zaś wypowiedzenie choćby jednej z nich pociągać będzie za sobą wypowiedzenie także pozostałych porozumień. W ślad za rzeczonym komunikatem Rada przyznała Komisji Europejskiej mandat negocjacyjny. Negocjacje odbywały się w latach 1994-1998:’\ zaś ich rezultaty zostały podpisane 21.6.1999 r. w postaci siedmiu umów stanowiących pierwszy pakiet umów bilateralnych. Po zatwierdzeniu/ratyfikacji przez wszystkich sygnatariuszy umowy weszły w życie 1.6.2002 r. W przypadku Konfederacji Szwajcarskiej zgodę na ratyfikację wyraziło społeczeństwo w referendum 21.5.2000 r. Warto odnotować, iż zawarcie rzeczonych umów poparło łącznie 67,2 % uprawnionych55. Pierwszy pakiet umów bilateralnych tworzą:

czytaj dalej