Monthly Archives Lipiec 2015

Proces Barceloński

Obecnie w Procesie Barcelońskim oprócz państw członkowskich UE uczestniczy 10 państw: Algieria, Egipt, Izrael, Jordania, Liban, Maroko, Syria, Tunezja, Turcja oraz Autonomia Palestyńska. Do wymienionych państw jest również kierowana wspólna strategia. W dyskusjach, co pewien czas powraca kwestia włączenia Libii do współpracy w regionie Morza Śródziemnego.

czytaj dalej

Walka UE ze zorganizowaną przestępczością

Za czwartą inicjatywę uznano „Walkę ze zorganizowaną przestępczością”. Obie strony były wielce zainteresowane trwałą i efektywną współpracą w tym obszarze, wręcz wskazywały ją jako oczywisty priorytet. Z tego powodu Unia proponowała stworzenie planu skupiającego się na wspólnych działaniach z Rosją w walce ze zorganizowaną przestępczością. Wymieniano konkretne problemy natury społecznej, takie jak: walkę z korupcją, pranie brudnych pieniędzy, przemyt narkotyków i ludzi, a także nielegalną imigrację. Unia eksponowała kilka konkretnych obszarów współpracy. Pomoc w szkoleniu władz sądowniczych oraz egzekwujących prawo, w szczególności z uwzględnieniem technik śledczych i interwencyjnych. Zakładano również rozwój niezbędnych ram prawnych, instytucjonalnych oraz sądowych dla skutecznego zwalczania zorganizowanej przestępczości, zwłaszcza w obszarze prania pieniędzy, nielegalnej działał- ności gospodarczej oraz przemytu ludzi. Efektywne mechanizmy współpracy w zwalczaniu przemytu narkotyków przez granice oraz rozwój współpracy pomiędzy Europolem i kompetentnymi władzami rosyjskimi miały uwzględniać konwencję o Europolu. Dyskusja z Rosją w ramach PCA oraz innych trwających dialogów pomiędzy kompetentnymi organami rosyjskimi i oficerami łącznikowymi z państw członkowskich UE stacjonującymi w Moskwie miała pozwolić przeanalizować bardziej precyzyjnie potrzeby Rosji w tym obszarze. W związku z powyższym konferencja EU-Rosja w grudniu 1999 r. nabierała szczególnego znaczenia. Raport z niej miał zostać dostarczony Radzie w pierwszej połowie 2000 r.

czytaj dalej

Watykan na Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie

Decyzja o udziale Stolicy Apostolskiej w Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie nie była łatwa, główmie ze względu na klauzulę zawartą w art. XXIV traktatu laterańskiego, mówiącego o nieangażowaniu się Stolicy Apostolskiej w „doczesne spory między państwami”. Rzeczywiste motywy, podjętej pod dwóch latach wahań decyzji, ujawnił już po „szczycie” w Helsinkach A. Casaroli. Stwierdził on, że idea KBWE „stwarzała imperatyw współpracy i uczestnictwa”. Była ona pierwszym wielkim wydarzeniem politycznym o zakresie ogólnoeuropejskim, a biorąc pod uwagę uczestnictwo USA i Kanady – nawet światowym. Była to, zdaniem ówczesnego „ministra spraw zagranicznych” Watykanu, pierwsza manifestacja jedności europejskiej, pierwszy akt integracji całego kontynentu27. Udział Stolicy Apostolskiej we wszystkich fazach KBWE, a także we wszystkich spotkaniach przeglądowych, szczególna aktywność w zakresie tzw. III koszyka, zaowocował watykańską propozycją dotyczącą praw i wolności religijnych, w części inkorporowaną do Aktu Końcowego KBWE. Postanowienia te i stały nacisk Zachodu na ich realizację, prowadziły do pozytywnych zmian w polityce ZSRR i innych krajów socjalistycznych. KBWE stała się jednym z decydujących czynników rozkładu powojennej Europy, a zwłaszcza podstaw jej podziału. KBWE nie była bezpośrednim wkładem w proces integracji europejskiej, tworzyła jednak warunki do współpracy w skali całego kontynentu. Nurt integracji zachodnioeuropejskiej nie przebiegał w izolacji. Rozgrywał się na tle szerszego kontekstu detente europejskiego. Ten kontekst zdecydował o późniejszych nowych kierunkach i możliwościach integracji. Te znaki czasu zostały prawidłowo odczytane przez Stolicę Apostolską.

czytaj dalej

Papieże okresu aggiornamento wobec idei europejskich

Zmiany w Kościele katolickim inspirowane przez obu papieży reformatorów – Jana XXIII i Pawła VI – na których określenie przyjął się powszechnie włoski termin aggiornamento11, potwierdzone uchwałami Soboru Watykańskiego II, dokonywały się w zmieniającej się Europie. Mimo iż Kościół odżegnywał się od związków z polityką, co stało się nawet treścią wystąpienia Pawła VI do korpusu dyplomatycznego z okazji spotkania noworocznego 1972 r.2\ faktycznie jednak żywo reagował na wszelkie symptomy zarówno zagrożeń dla pokoju światowego, jak i na oznaki odprężenia międzynarodowego, Następowała zresztą współzależność decyzji i faktów: zmiany w Europie i na świecie oddziaływały na Kościół, przemiany w łonie katolicyzmu, wielkie postacie Kościoła, Sobór Watykański II, oddziaływały na środowisko zewnętrzne. W takich warunkach Stolica Apostolska zaangażowała się w proces międzynarodowego odprężenia w dwóch ważnych nurtach: polityki wschodniej i KBWE24.

czytaj dalej

Podstawy prawne i znaczenie wspólnych strategii

Dodanie wspólnych strategii do instrumentarium prawno-polityczne- go wprowadziło nową jakość w procesie decyzyjnym UE. Ich konstrukcja stanowiła kompromis pomiędzy niemieckim dążeniem do wykorzystywania procedury większościowej i francuskim przywiązaniem do konsensusu. Pierwszy raz o procedurze głosowania miał nie decydować zakres przedmiotowy, lecz szczebel, na jakim podejmowane są decyzje3.

czytaj dalej

Unia Europejska-Cypr

Republika Cypryjska liczy 771.657 obywateli: Grecy – 78% (99,5% Greków zamieszkuje grecką część wyspy), Turcy – 18%, inne narodowości – 4%. Powierzchnia Cypru wynosi 5.895 km2. Wybrzeże morskie ma długość 648 km. Państwo Cypr jest położone na wyspie Cypr. Pod względem podziału politycznego Cypr jest zaliczany do Europy, pod względem położenia geograficznego znajduje się na terenie Bliskiego Wschodu. Cypr podzielony jest administracyjnie na 6 dystryktów. Bezrobocie kształtuje się na poziomie 4,4% (Źródło: Eurostat, lipiec 2004 r. W UE niższe bezrobocie jest tylko w Luksemburgu i Irlandii.). Walutą jest funt cypryjski. Cypr był najbogatszym z kandydatów wstępujących do UE w 2004 r. PKB w 2001 r. wyniósł 11,9 mld euro, a dochód na mieszkańca 15.600 euro. Źródło: Eurostat, http://pl.wikipedia.org oraz CIA World Factbook. kołem z 1987 r. oraz czterema protokołami dotyczącymi współpracy finansowej i technicznej. Umowa Stowarzyszeniowa z Cyprem z 1972 r. jest przykładem umowy stowarzyszeniowej pierwszej generacji. Umowa ta stanowiła podstawę stosunków wspólnotowo-cypryjskich do czasu wejścia wżycie Traktatu Akcesyjnego w dniu 1.5.2004 r.28 Republika Cypryjska złożyła wniosek o przyjęcie do Unii Europejskiej w lipcu 1990 r. Rada Europejska z Luxemburga w 1993 r. zaprosiła Komisję Europejską do otwarcia rozmów z rządem cypryjskim w celu przygotowania Cypru do rozpoczęcia negocjacji akcesyjnych, W 1995 r. Rada Unii Europejskiej w składzie Rady Spraw Ogólnych potwierdziła zdolność Cypru do przystąpienia do Unii i zapewniła, że popiera wstąpienie Cypru do Unii Europejskiej przy okazji najbliższego rozszerzenia. Negocjacje adhezyjne miały w sposób pozytywny wpłynąć na negocjacje zjednoczeniowe prowadzone pod egidą ONZ, a tym samym na poszukiwanie politycznego rozwiązania problemu cypryjskiego29. Chodziło o utworzenie dwustrefowej federacji (ang. bi-communal, bi-zonal fédération). W tym kontekście Rada Europejska wyraziła życzenie, by w negocjacjach adhezyjnych udział wzięli także przedstawiciele wspólnoty cypryjskich Turków30.

czytaj dalej

Paweł VI i integracja europejska

Swoje credo na jedność europejską najpetniej wyraził Paweł VI przyjmując przedstawicieli Zgromadzenia Doradczego Rady Europy. Papież powiedział, że jest również jego pragnieniem, aby „realizacja jedności europejskiej była jak najściślejsza, jeśli chodzi o linie wewnętrzne granic krajów Europy i jak najszersza, jeśli chodzi o granice zewmętrzne unii”32. Było to zgodne z postawą, która charakteryzowała cały pontyfikat Pawła VI w kwestiach europejskich. Można powiedzieć, dokonując lapidarnego porównania z poprzednikami, że o ile Pius XII dokładał szczególnej troski, by wspierać integrację Europy Zachodniej, jako „ostatniego bastionu wolnego Kościoła”, Jan XXIII otworzył się na cały świat i z tej perspektywy widział Europę, to Paweł VI myślał o Europie jako całości, która podzielona, ma jednak szansę odnaleźć swą jedność. Stąd zaangażowanie Stolicy Apostolskiej w proces KBWE i otwarcie na Wschód.

czytaj dalej

Strategia średniookresowa

Zamieszczone w Strategii średniookresowej ustalenia przewidują, iż będą to stosunki o charakterze „partnerstwa strategicznego”, a współpraca dotyczyć będzie: polityki, handlu i inwestycji, finansów, rozszerzenia Unii, rozwoju europejskiej infrastruktury współpracy, nauki, techniki i ochrony własności intelektualnej, transportu, prawa, walki z terroryzmem i przestępczością zorganizowaną5. Podstawowymi celami strategii są:

czytaj dalej

Unormowania gwarantujące preferencje antynarkotykowe cz. II

Unormowania zostały wprowadzone do systemu GSP wraz z reformą systemu wiatach 1994-1996. Zastosowano je natomiast od 1998 r. Kraje te wyłaniane są przez ONZ (zob. R. Wolfrum, Ch. Philipp, Hartdbudi Vereinte Nationen, München 1991, s. 127). Obowiązujące regulacje wspierające te kraje tzw. mechanizm EBA (skrót od Everything But Anns) Wspólnoty Europejskie przyjęły w roku 2001 (Council Regulation, 416/2001 of 28.2.2001 amending Regulation No. 2820/98, O.J. 2001, L 60, s. 43). Rozporządzenie dotyczące GSP obowiązujące w latach 20012004 rozwiązania EBA inkorporowało, dodatkowo zgodnie z art. 40 tego rozporządzenia liberalizując je poprzez zastąpienie istniejących ograniczeń ilościowych zerową stawką celną. Specjalne rozwiązania taryfowe na rzecz państw najsłabiej rozwiniętych stosowane są od roku 1977 r. dla towarów przemysłowych i tekstyliów (m.in. Council Regulation 3021/76 O.J. 1976, L 349, s. 21) i od roku 1979 dla innych towarów (m.in. Council Regulations 3154/78. 3155/78, 3161/78 OJ. 1978, L 375). Istotne regulacje wyszczególniające specyficzne redukcje taryfowe dla państw najsłabiej rozwiniętych zrównujące de facto ich pozycję handlową z państwami-stronami Konwencji z Lomć IV przewidziano w roku 1998 (Council Regulation 602/98, O.J. 1998, L 80/1).

czytaj dalej

Instytucjonalne zaangażowanie Watykanu w proces integracji europejskiej

Analizując instytucjonalne zaangażowanie Stolicy Apostolskiej w proces integracji europejskiej, podkreśla się, że proces jednoczenia się Europy wywarł pewien wpływ na kształtowanie się struktur wewnętrznych Kościoła katolickiego. W 1967 r...

czytaj dalej

Stosunki Wspólnoty z Marokiem i Tunezją

Po odzyskaniu niepodległości, rząd algierski nie zamierzał rezygnować z korzyści jakie mogła osiągnąć Algieria ze współpracy ze Wspólnotą. Z tego też powodu w liście z dnia 24.12.1962 r., skierowanym do Wspólnoty rząd algierski wystąpił z propozycją utrzymania w mocy postanowień art. 227 TEWG do czasu „ustalenia w drodze rokowań przyszłych stosunków Algierii ze Wspólnym Rynkiem”24, Wspólnota uwzględniła tą prośbę, przyznając Algierii możliwość tymczasowego korzystania z preferencyjnego dostępu jej towarów na rynkach Państw Członkowskich25. Sytuacja taka utrzymała się do podpisania w 1976 r. umowy o współpracy ze Wspólnotą. Niewątpliwie decydujące znaczenia takiego stanowiska miało chęć utrzymania przez Wspólnotę swoich wpływów w tym kraju, ze względu na jej strategiczne położenie oraz posiadane bogactwa naturalne.

czytaj dalej