Daily Archives 21 lipca 2015

Walka UE ze zorganizowaną przestępczością

Za czwartą inicjatywę uznano „Walkę ze zorganizowaną przestępczością”. Obie strony były wielce zainteresowane trwałą i efektywną współpracą w tym obszarze, wręcz wskazywały ją jako oczywisty priorytet. Z tego powodu Unia proponowała stworzenie planu skupiającego się na wspólnych działaniach z Rosją w walce ze zorganizowaną przestępczością. Wymieniano konkretne problemy natury społecznej, takie jak: walkę z korupcją, pranie brudnych pieniędzy, przemyt narkotyków i ludzi, a także nielegalną imigrację. Unia eksponowała kilka konkretnych obszarów współpracy. Pomoc w szkoleniu władz sądowniczych oraz egzekwujących prawo, w szczególności z uwzględnieniem technik śledczych i interwencyjnych. Zakładano również rozwój niezbędnych ram prawnych, instytucjonalnych oraz sądowych dla skutecznego zwalczania zorganizowanej przestępczości, zwłaszcza w obszarze prania pieniędzy, nielegalnej działał- ności gospodarczej oraz przemytu ludzi. Efektywne mechanizmy współpracy w zwalczaniu przemytu narkotyków przez granice oraz rozwój współpracy pomiędzy Europolem i kompetentnymi władzami rosyjskimi miały uwzględniać konwencję o Europolu. Dyskusja z Rosją w ramach PCA oraz innych trwających dialogów pomiędzy kompetentnymi organami rosyjskimi i oficerami łącznikowymi z państw członkowskich UE stacjonującymi w Moskwie miała pozwolić przeanalizować bardziej precyzyjnie potrzeby Rosji w tym obszarze. W związku z powyższym konferencja EU-Rosja w grudniu 1999 r. nabierała szczególnego znaczenia. Raport z niej miał zostać dostarczony Radzie w pierwszej połowie 2000 r.

czytaj dalej

Watykan na Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie

Decyzja o udziale Stolicy Apostolskiej w Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie nie była łatwa, główmie ze względu na klauzulę zawartą w art. XXIV traktatu laterańskiego, mówiącego o nieangażowaniu się Stolicy Apostolskiej w „doczesne spory między państwami”. Rzeczywiste motywy, podjętej pod dwóch latach wahań decyzji, ujawnił już po „szczycie” w Helsinkach A. Casaroli. Stwierdził on, że idea KBWE „stwarzała imperatyw współpracy i uczestnictwa”. Była ona pierwszym wielkim wydarzeniem politycznym o zakresie ogólnoeuropejskim, a biorąc pod uwagę uczestnictwo USA i Kanady – nawet światowym. Była to, zdaniem ówczesnego „ministra spraw zagranicznych” Watykanu, pierwsza manifestacja jedności europejskiej, pierwszy akt integracji całego kontynentu27. Udział Stolicy Apostolskiej we wszystkich fazach KBWE, a także we wszystkich spotkaniach przeglądowych, szczególna aktywność w zakresie tzw. III koszyka, zaowocował watykańską propozycją dotyczącą praw i wolności religijnych, w części inkorporowaną do Aktu Końcowego KBWE. Postanowienia te i stały nacisk Zachodu na ich realizację, prowadziły do pozytywnych zmian w polityce ZSRR i innych krajów socjalistycznych. KBWE stała się jednym z decydujących czynników rozkładu powojennej Europy, a zwłaszcza podstaw jej podziału. KBWE nie była bezpośrednim wkładem w proces integracji europejskiej, tworzyła jednak warunki do współpracy w skali całego kontynentu. Nurt integracji zachodnioeuropejskiej nie przebiegał w izolacji. Rozgrywał się na tle szerszego kontekstu detente europejskiego. Ten kontekst zdecydował o późniejszych nowych kierunkach i możliwościach integracji. Te znaki czasu zostały prawidłowo odczytane przez Stolicę Apostolską.

czytaj dalej