Monthly Archives Lipiec 2015

Raport Komisji o UE i Rosji

Analizując bieżące stosunki wzajemne zwraca się uwagę na wspólnie przyjęte ambitne deklaracje polityczne, wymieniając przykładowo: wspólne przestrzenie, dialog energetyczny, współpracę w obszarze ochrony środowiska oraz współpracę polityczną i w obszarze bezpieczeństwa. Zwraca się uwagę na rozwój strategii w stosunkach wzajemnych. Obie strony przyjęły dokumenty o takiej randze: Unia Europejska – wspólną strategie wobec Rosji, a Rosja – Średniookresową strategię dla stosunków z UE63. Zauważa się jednak, że pomimo wspólnych interesów, wzrostu współzależności gospodarczej i kilku kroków naprzód, utrzymuje się nadal niewystarczający ogólny postęp w tej materii. Piętą achillesową jest niewystarczająca koordynacja i spójność pomiędzy’ wszystkimi obszarami aktywności UE. Istnieje wyraźna potrzeba wysyłania jasnych, niedwuznacznych wiadomości w kierunku Rosji. Ponadto szukając wzmocnienia swojej pozycji w regionie południowego Kaukazu oraz zachodniego NIS, Unia współpracując z Rosją powinna poszukiwać rozwiązania zamrożonych konfliktów, hamować niestabilność polityczną oraz promować rozwój ekonomiczny w tych regionach świata.

czytaj dalej

Polityka Rosji i Unii Europejskiej – kontynuacja

Idea utworzenia czterech wspólnych obszarów, nawet w ramach nie w pełni dobrze funkcjonującego modelu, posiada ogromny potencjał praktyczny. Jednak doskonalić ten instrument współpracy powinni nie urzędnicy, ale zainteresowane w tym koła biznesu.

czytaj dalej

Watykan na Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie cz. II

Autorzy podejmujący temat stosunku Stolicy Apostolskiej do Europy podkreślają, iż Jan XXIII w okresie swego pontyfikatu nie zabierał zbyt u Wykład Agostino Casarolego z Linzu, DC, No 1740, 16.4.1978 r., s. 372. często głosu na temat integracji europejskiej28. Podstawowym dokumentem, w którym zawarte zostało stanowisko Stolicy Apostolskiej na ten temat jest list apostolski, podpisany przez kardynała sekretarza stanu Amle- to Cicognaniego, wystosowany do Alaina Barrere, przewodniczącego XLIX sesji Francuskich Tygodni Społecznych, odbywających się w dniach 17-22.7.1962 r.29

czytaj dalej

Wspólna strategia wobec Ukrainy cz. II

„Obszary działań” w strategii wobec Rosji stanowiły samodzielnie II część rozwijając, ale i powtarzając, zasadnicze cele wskazane w 1 części. Jest to tym bardziej dziwne, że już w 2001 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję, która mogła stanowić solidną podstawę do nowelizacji wspólnej strategii wobec Ukrainy. Poprawki dotyczą głównie korekty językowej wspólnej strategii i zostały opublikowane w niemieckojęzycznej wersji Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich – Amtsblatt der Europäische Gemeinschaften 2000, L 87, s. 34.

czytaj dalej

Porozumienie pomiędzy Unią Europcjską a Konfederacją Szwajcarską

Wydaje się, iż w obecnym stanie prawnymi problemem prawnym nie powinien być status Konfederacji Szwajcarskiej jako państwa neutralnego. Przykład Austrii dowodzi, iż zobowiązania wynikające z prawa międzynarodowego publicznego w tym zakresie są do pogodzenia z członkostwem w Unii Europejskiej i związanym z tym udziałem we wspólnej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa. W tym kontekście warto także podkreślić, iż Szwajcaria bierze m.in. udział w misji w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii103.

czytaj dalej

Polityka UE wobec Maroka i Tunezji

Rokowania z Marokiem i Tunezją, natomiast byty prowadzone równolegle. Oba kraje domagały się zawarcia takich umów, które przyznawałyby w jak najszerszym zakresie preferencje handlowe oraz szeroką pomoc techniczną, finansową i zatrudnienie na obszarze Wspólnoty nadwyżek siły roboczej30. Wspólnota, natomiast była gotowa zawrzeć jedynie preferencyjne umowy handlowe dotyczące artykułów przemysłowych, a tylko w niewielkim stopniu artykułów rolniczych31.

czytaj dalej

STOSUNKI UNII EUROPEJSKIEJ Z PAŃSTWAMI MAGHREBU

Maghreb po arabsku znaczy zachód. Pojęciem tym określane byty ziemie położone na zachód od doliny Nilu, aż po Ocean Atlantycki, na których znajdują się następujące państwa: Algieria, Maroko, Tunezja, Libia i Mauretania1. Maghreb nie jest jednakże ścisłą nazwą geograficzną. Obecnie używa się jej do określenia wszystkich tych krajów i wówczas poprzedza się go przymiotnikiem „wielki” oraz tylko trzech lub czterech spośród nich. Najczęściej nazwą Maghreb objęte są Algieria, Maroko i Tunezja, które przed wyzwoleniem wchodziły w skład tzw. Francuskiej Afryki Północnej2.

czytaj dalej

Stosunki Wspólnoty Europejskiej z państwami Maghrebu do 1980 r.

Wspólnota Europejska od momentu swojego powstania dążyła i nadal dąży do rozszerzenia i umocnienia swoich wpływów w różnych regionach świata. Szczególne miejsce zajmowały i nadal zajmują państwa położone w regionie śródziemnomorskim. O tak dużym zainteresowaniu wspólnoty tym regionem, oprócz bliskości geograficznej, zadecydowały również czynniki gospodarcze, polityczno-strategiczne oraz walory turystyczne.

czytaj dalej

Stolica Apostolska a początki integracji europejskiej

Świat, jaki się wyłaniał z pożogi II wojny światowej napawał Stolicę Apostolską wielkim niepokojem. Dotyczyło to szczególnie Europy, tworu po części chrześcijańskiego, leżącej w gruzach po apokaliptycznej wojnie, wywołanej i stoczonej przez narody chrześcijańskie, skazanej w jej wyniku na łaskę dwóch mocarstw’, z których jedno – Ameryka – było mocarstwem zamorskim, protestanckim i zbyt liberalnym, a drugie Związek Radziecki, było nie tylko reżimem ateistycznym, ale i totalitarnym. Oddanie połowy Europy na wschodzie pod władzę antyreligijnego reżimu, o czym wielkie mocarstwa zdecydowały w Jałcie, wywołało najczarniejsze przeczucia za Spiżową Bramą. Przeczucia te stawały się ponurą rzeczywistością na terenach zajmowanych przez Armię Czerwoną. Po fiaskach prób nawiązania przez Watykan bezpośrednich kontaktów z Moskwą1, a także wobec rosnącej antypapieskiej propagandy ze strony ZSRR, Pius XII zde- ł Dr hab. Jan Czaja – profesor w Instytucie Bezpieczeństwa Narodowego, Wydział Strategiczno-Obronny, Akademia Obrony Narodowej w Warszawiecydował się na nasilenie gry dyplomatycznej, która mogłaby przynajmniej w części przeciwdziałać tym zjawiskom. Działaniom dyplomacji watykańskiej towarzyszyły koncepcje de facto polityczne, mimo iż Kościół katolicki formalnie, przynajmniej od końca pontyfikatu Piusa IX (1846-1878) od polityki zaczął się odżegnywać. Ich nadrzędnym celem była idea odbudowy powojennej Europy jako podmiotu polityki międzynarodowej, odwołującej się do tradycji i dziedzictwa średniowiecznej „Respublica Christiana”2, a jednocześnie przeciwdziałanie nadmiernym wpływom na kontynencie dwóch mocarstw pozaeuropejskich: USA i ZSRR.

czytaj dalej

Mechanizm EBA a mechanizm GSP

Chodziło dokładnie o przyjęcie regulacji dotyczących środków z tytułu ochrony przed nadmiernym importem wynikających z mechanizmu EBA w całym mechanizmie GSP Statesment on a Council Regulation applying a scheme of generalised tarijf preferences for the period from 1 January 2002 to 31 Decemher 2004 – para 4. Statement by Sweden. sterialna z Doha potwierdziła wolę stosowania Enabling Clause w tym zakresie92. Interpretacja zaś tej decyzji przyjęta przez Organ ds. Rozwiązywania Sporów WTO wraz z raportem Organu Apelacyjnego nie sprzeciwia się stosowaniu w ramach GSP rozwiązań o charakterze bodźcowym, charakteryzujących się wyraźnymi, obiektywnymi, jasno określonymi kryteriami udzielania preferencji. Wydaje się więc, że w przypadku kolejnego mechanizmu GSP Wspólnot Europejskich, który musi wejść w życie od 1.1.2006 r., naturalną metodą zachowania regulacji antynarkotykowych byłoby skonstruowanie ich w formie preferencji bodźcowych. Zaletą takiego rozwiązania jest fakt, że Wspólnoty uniknęłyby wówczas kłopotów związanych z wnioskowaniem o waiver na forum WTO, wadą zaś, że nie mogłyby ograniczać oddziaływania tych rozwiązań względem jedynie wybranych państw. Z drugiej jednakże strony należy zastanowić się nad sensem stosowania tego typu rozwiązań w ogóle. Oczywiście nie można kwestionować znaczenia tego typu preferencji dla gospodarek państw z nich korzystających, ich wpływ na eliminację problemu produkcji i przemytu narkotyków jest jednak iluzoryczny. Bezpośrednie związki obniżki taryf i zwalczania narkotyków są znikome, o ile w ogóle jakiekolwiek. Z pewnością istnieją związki pomiędzy wzrostem poziomu dochodu narodowego a spadkiem produkcji narkotyków93. Preferencje mogą przyczyniać się do rozwoju gospodarczego, ale nie muszą. System zwalczania produkcji narkotyków za pośrednictwem środków handlowych jest raczej mało skuteczny. Paradoksalnie przykłady dotyczące zwalczania produkcji narkotyków przytaczane w rozważaniach panelu wskazały, iż prawdziwy sukces polegający na całkowitej eliminacji produkcji i przemytu narkotyków w rejonach tradycyjnych upraw roślin narkotycznych osiągnął reżim Talibów w Afganistanie94 – głównie dzięki surowym i bezwzględnie egzekwowanym przepisom karnym. Preferencje handlowe udzielane przez państwo rozwinięte w zamian za działania podejmowane w celu eliminacji upraw narkotyków, mają bardzo ograniczone oddziaływanie, jeżeli brak jest w państwach rozwijających się determinacji rządzących do rzeczywistej likwidacji problemu, a środowiska korzystające z produkcji i przemytu zakazanych środków powiązane są z władzami państwowymi.

czytaj dalej