Monthly Archives Czerwiec 2017

Na czym powinien skuoiać się program stabilizacji gospodarki?

Zakładano, że program stabilizacji gospodarki powinien skupiać się m.in. na problemach restrukturyzacji przedsiębiorstw, finansów publicznych, systemu bankowego i tzw. „korporacyjnego rządzenia”. Jako warunek wstępny rozwoju ekonomicznego wskazywano przestrzeganie zasad prawa. Główny ciężar reform powinien spoczywać na barkach miejscowych władz, a kluczem do sukcesu miały być rodzime i zagraniczne inwestycje. Z punktu widzenia Rosji bardzo istotna była deklaracja wsparcia wysiłków Rosji na drodze do członkostwa w Światowej Organizacji Handlu (WTO). Jest to cel, którego Rosjanie nie są w stanie osiągnąć od dłuższego czasu. Spełnienie kryteriów koniecznych do przystąpienia do WTO ułatwi jednocześnie stworzenie strefy wolnego handlu pomiędzy UE i Rosją. Progresywne zbliżanie legislacji i standardów ma ułatwiać stworzenie wspólnej przestrzeni gospodarczej. Tworzenie gospodarczego rynku musiało jednak uwzględniać społeczne aspekty zmian i potrzeby rosyjskiego społeczeństwa, w szczególności ludzi najuboższych. Unia była oczywiście gotowa do dostarczenia ekspertyz i przyspieszenia wymiany zdań w tym obszarze.

czytaj dalej

„Jesień Ludów” 1989 r.

„Jesień Ludów” 1989 r., prawdziwe zakończenie zimnej wojny i kres ładu jałtańskiego, postawiło również Wspólnoty Europejskie wobec nowych wyzwań. Był to z jednej strony problem wchłonięcia kolosa niemieckiego, który po zjednoczeniu, jak napisał abp. Karl Lehmann „rzuca w środku Europy długi cień. Jedność Europy i jedność Niemiec potrzebują się nawzajem”41, z drugiej zaś strony otwarcia się Wspólnot na kraje Europy Wschodniej, a także przeprowadzenia refonn wewnętrznych.

czytaj dalej

GSP Wspólnot Europejskich – ogólna charakterystyka

Zgeneralizowany System Preferencji (GSP) Wspólnot Europejskich od czasu jego powstania w 1971 r. nigdy nie cieszy! się szczególnym uznaniem państw-stron systemu handlowego GATiyWTO. Powszechna jest opinia, że w porównaniu z innymi (umownymi) mechanizmami wspólnotowymi przewidującymi preferencje na rzecz krajów rozwijających się oraz regulacjami GSP innych państw rozwiniętych jest nadmiernie rozbudowany, a przez to mało czytelny8. Poprzez uwarunkowanie preferencji wypełnianiem przez państwo rozwijające szczególnych pozagospodaczych kryteriów dywersyfikuje państwa te bez związku z poziomem ich rozwoju gospodarczego. Negatywna ocena wspólnotowego mechanizmu GSP pochodzi również z czasów, gdy w dużym stopniu opiera! się na kwotach taryfowych9, a zmiany w nim następowały w sposób nieprzewidziany najczęściej co roku10 (w 1995 r. dokonano reformy systemu GSP wprowadzono zdecydowanie lepsze rozwiązanie w postaci 10 letniego schematu ogólnego GSP i 3-4 letnich cyklów szczegółowych jego stosowania, początkowo odrębnych dla towarów przemysłowych i rolnych11, później uwspółnionych). Byt to w związku z tym mechanizm wówczas bardzo niepewny, państwa mogły jedynie przypuszczać, że zostaną objęte preferencjami przyszłorocznego mechanizmu. Spekulacje w tym zakresie wywoływały często nieuzasadnioną panikę importerów z państw korzystających z preferencji i skutkowały nieprzewidywalnymi reakcjami rynkowymi. Wspomniane mankamenty mechanizmu w sporym zakresie są jednak łagodzone poprzez korzyści, jakie niesie ze sobą. W wielu przypadkach są one jednak dość łudzące. Liczne towary, których istotnymi dostawcami na rynek wspólnotowy mogły być kraje rozwijające się, wyłączane były spod zastosowania tego systemu. Poza tym zauważyć należy, że krąg korzystających jest stosunkowo niewielki. Jak wspomniano państwo donator preferencji ma prawa do ograniczania a priori kręgu beneficjantów mechanizmu, ustalania warunków gospodarczych uprawniających do korzystania z preferencji. Wspólnoty z uprawnienia tego korzystają – w efekcie nie wszystkie państwa uznające się za rozwijające, uznawane są za takie w świetle preferencji GSP

czytaj dalej

Geneza i charakter preferencji GSP cz. II

Istotą systemu GSP jest więc jego dobrowolny charakter – państwo rozwinięte (potencjalny donator preferencji na rzecz krajów rozwijających się) ma pełną swobodę stosowania lub niestosowania rozwiązań GSP W zakresie podmiotowym więc jego zgeneralizowanie (uogólnienie) jest więc ab initio założeniem fikcyjnym. Z żadnych unormowań związanych z akceptacją systemu GSP na forum UNCTAD czy GATT nie można było wyinterpretować nakazu jego stosowania przez państwa rozwinięte. Obecnie system ten jest stosowany jedynie przez kilka rozwiniętych terytoriów celnych WTO.

czytaj dalej

Niezgodność z Enabling Clause cz. II

Powyższe stwierdzenie właściwie przesądziło o uznaniu, iż pkt. 2(a) oraz przypis 3 Enabling Ciause zakładają bezwzględną równość traktowania krajów rozwijających w ramach mechanizmu GSR Panel dokonując analizy unormowań wynikających z pkt. 2(a) oraz przypisu 3 również w dużym stopniu oparł się na zaleceniach UNCTAD44. W efekcie panel ocenił rozwiązania antynarkotykowe jako środki niezgodne z unormowaniami Enabling Ciause45,

czytaj dalej

Aktualny rozwój stosunków UE-Rosja

Podsumowując Komunikat Komisja zwraca uwagę na potrzebę wycofania się z wielkich deklaracji politycznych oraz przyjęcia bazującej na konkretnych problemach strategii i agendy. Unia powinna być gotowa do dyskusji we wszelkich obszarach i nie wahać się energicznie bronić swoich interesów. W kontekście wskazywanych zarzutów do Rosji należy podkreślać, że partnerstwo powinno tworzyć się w oparciu o wspólne intere-

czytaj dalej

Podstawy strategii

Strategia polityczna to system poglądów na działalność polityczną państwa mająca zapewnić realizację określonych jego interesów lub innych podmiotów polityki. Powinna więc określać główny cel, pożądane środowisko międzynarodowe pozwalające prowadzić efektywną działalność, wreszcie cele cząstkowe, pośrednie i ewentualnie środłu i metody działania.

czytaj dalej

Perspektywy współpracy Rosji i UE

Analiza stanu stosunków Rosji z UE świadczy o tym, że stronom brakuje strategicznej wizji przyszłości. Wszystkie nowe inicjatywy, jak choćby strefa wolnego handlu, dialog energetyczny, wspólna przestrzeń ekonomiczna, jak i pozostałe utrzymują się w ramach modelu formalno-inte- gracyjnego wykoncypowanego na początku lat 90. i niejednokrotnie wykazującego jego nieefektywność.

czytaj dalej

Paweł VI i integracja europejska cz. II

Dla Pawła VI współczesny mu data 1963-1978) kontekst polityczny (podział Europy) wyznaczał granice procesów unifikacyjnych w Europie, jednocześnie zaś papież wyraźnie sugerował, że na przyszłość nie można się w nim zamykać bo jest on przejściowy. Ruchy unifikacyjne powinny objąć wszystkie te kraje, które uznają chrześcijaństwo za podstawę cywilizację europejskiej.

czytaj dalej

Koncepcja regulacji antynarkotykowych

Gdyby orzeczenie Organu Apelacyjnego podtrzymało werdykt panelu, zagrożona byłaby nie tylko koncepcja regulacji antynarkotykowych, lecz również stanowiące istotę systemu GSP mechanizmy wsparcia ochrony środowiska i praw pracowniczych. Zauważyć należy na marginesie, że Indie początkowo zakwestionowały wszystkie mechanizmy specjalne i bodźcowe nakładające się na wspólnotowe GSP (poza zespołem preferencji EBA usankcjonowanym przez pkt. 2(d) Enabling Clause)59 – następnie wycofały się jednak z tego, ograniczając zakres swojej skargi jedynie do preferencji antynarkotykowych. Podtrzymanie orzeczenia panelu przez Organ Apelacyjny oznaczałoby de facto niezgodność z prawem nie tylko rozpatrywanych preferencji antynarkotykowych, ale również wszelkich rozwiązań dywersyfikujących wysokość preferencji udzielanych krajom rozwijającym się (za wyjątkiem dopuszczalnej dywersyfikacji preferencji pomiędzy państwami rozwijającymi a państwami z grupy najsłabiej rozwiniętych). Do ostatecznego załamania rozwiązań wspólnotowego GSP wystarczyłoby w sytuacji takiej zaskarżenie przez którekolwiek z państw uznających się za rozwijające wspólnotowych mechanizmów wsparcia przestrzegania podstawowych praw pracowniczych oraz standardów ochrony środowiska.

czytaj dalej

Geneza wspólnych strategii

Ustanawiając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), dwanaście państw członkowskich Wspólnot Europejskich, zapowiedziało zwołanie Konferencji Międzyrządowej przed upływem pięciu lat od jego wejścia w życie. Konferencja miała zająć się oceną przydatności i efektywności rozwiązań prawnych przyjętych w 1992 r. w Maastricht. Przygotowanie zapowiadanych obrad stanowiły prace Grupy Refleksyjnej trwające do końca 1995 r. Zgodnie z art. N TUE po ich zakończeniu rozpoczęła się w Turynie Konferencja Międzyrządowa 27.3.1996 r. Przypadła ona na okres Prezydencji Włoch, Irlandii oraz Elolandii. Propozycje reform koncentrowały się na trzech grupach problemów’. Jedną z nich stanowiła rewizja TUE w zakresie usprawnienia wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, współpracy w zakresie spraw wewnętrznych i wymiaru sprawiedliwości oraz wprowadzenia nowego przepisu ustanawiającego sankcję przeciwko pań-

czytaj dalej