Monthly Archives Sierpień 2017

Partnerstwo społeczne i kulturowe partnerstwa eurośródziemnomorskiego

Głównym celem partnerstwa społecznego i kulturowego jest przyczynianie się do rozwoju zasobów ludzkich oraz „zbliżenie” wszystkich mieszkańców regionu w sferze socjalnej i kulturowej71...

czytaj dalej

Partnerstwo polityczne i bezpieczeństwa partnerstwa eurośródziemnomorskiego

W ramach partnerstwa politycznego i bezpieczeństwa, w maju 2001 r...

czytaj dalej

Partnerstwo Eurośródziemnomorskie

Rezultatem Konferencji było jednomyślne przyjęcie Deklaracji barcelońskiej, której głównym celem jest ustanowienie do 2010 r. ekonomicznej i politycznej strefy śródziemnomorskiej, zamieszkanej przez 800 min. mieszkańców. Zgodnie z Deklaracją barcelońską, Partnerstwo Eurośró- dziemnomorskie ma być realizowane poprzez:

czytaj dalej

PARTNERSTWO EURO-ŚRÓDZIEMNOMORSKIE SZANSĄ NA POKÓJ CZ. II

Do połowy lat 90-tych współpraca państw członkowskich Unii Europejskiej ze śródziemnomorskimi państwami trzecimi odbywała się w ramach umów dwustronnych. Na początku lat 90-tych pojawiła się idea nadania stosunkom euro-śródziemnomorskim nowych ram obejmujących utworzenie w przyszłości partnerstwa euro-śródziemnomorskiego. Główne kierunki rozwoju stosunków euro-śródziemnomorskich określiły kolejne Rady Europejskie zgromadzone w Lizbonie (1992 r.), w Corfou Gipiec 1994 r.) i w Essen (grudzień 1994 r.). Urzeczywistnieniem powyższych planów zajęła się Euro-śródziemnomorska Konferencja Ministrów Spraw Zagranicznych, która odbyła się 27-28.11.1995 r. w Barcelonie. Inicjatorami partnerstwa euro-śródziemnomorskiego stały się więc państwa uczestniczące w konferencji barcelońskiej. Obok ówczesnych piętnastu państw członkowskich Unii Europejskiej w konferencji udział wzięło dwanaście państw trzecich basenu Morza Śródziemnego: Algieria, Autonomia Palestyńska, Cypr, Egipt, Izrael, Jordania, Liban, Malta, Maroko, Syria, Tunezja i Turcja7. Do udziału w konferencji zaproszono także Ligę Państw Arabskich8 i Unię Arabskiego Maghreb u9.

czytaj dalej

Organ Apelacyjny a GSP

Co wynikało z faktu, że Wspólnoty nie odwołały się od interpretacji pkt. 3(c) dokonanej przez pand. Powołały się jedynie na regulację tę jako kontekstualne wsparcie wspólnotowej interpretacji pojęcia niedyskryminacji wynikającego z przypisu korzystających z preferencji. Co więcej, co udowodniły Indie68, przedstawiona przez Wspólnoty statystyka, wbrew twierdzeniom Wspólnot, nie mogła stanowić podstawy selekcji państw, ponieważ dostępna była dopiero po wyborze beneficjantów mechanizmów antynarkotykowych. Organ Apelacyjny stwierdził również, że brak jest również kryteriów pozwalających ustalić czy państwo nie jest już dotknięte problemem narkotyków i powinno być wykluczone spod zastosowania regulacji antynarkotykowych69. Organ Apelacyjny podkreśli! ponadto, że rozporządzenie wspólnotowe nie wskazuje, że zastosowanie kwestionowanych środków stanowi adekwatną i proporcjonalną odpowiedź na potrzeby krajów mających problemy związane z produkcją narkotyków70. Brak obiektywnych i jawnych kryteriów stosowania regulacji antynarkotykowych stanowi zdaniem Organu Apelacyjnego przyczynę dla której nie można uznać regulacji antynarkotykowych za niedyskryminacyjne i tym samym zgodne z Enabling Clause71. Co jednak szczególnie interesujące, w odróżnieniu od panelu, Organ Apelacyjny nie wskazał na uzyskanie waivera, jako na praktycznie jedyną metodę usankcjonowania preferencji wynikających z regulacji antynarkotykowych. Organ podkreślił72, że Wspólnoty powinny uzupełnić rozporządzenie wprowadzające GSP przyjmując kryteria stosowania regulacji antynarkotykowych, pozwalające na włączenie do grupy państw-be- neficjentów tych regulacji specjalnych wszystkich innych państw rozwijających się – beneficjantów ogólnego schematu preferencji GSF| które są w identycznej sytuacji, jeżeli chodzi o zagrożenie produkcją i przemytem narkotyków. Stwierdzenia te stanowiły podstawę rozważań arbitra73 powołanego zgodnie z art. 21.3 (c). Porozumienia w sprawie rozwiązywania

czytaj dalej

Ogólne zasady polityki śródziemnomorskiej

W wyniku przeprowadzonej debaty, w listopadzie 1972 r. zostały przyjęte przez Radę ogólne zasady polityki śródziemnomorskiej, które sprowadzają się do:

czytaj dalej

Obowiązywanie wspólnej strategii UE wobec Rosji

Ostatnia, czwarta część wspólnej strategii wobec Rosji dotyczyła dwóch aspektów: czasu jej obowiązywania i publikacji. Początkowy okres obowiązywania zaplanowano na okres czterech lat od publikacji tego dokumentu. Założono możliwość przedłużenia jej mocy obowiązującej oraz możliwość rewizji. Jeśli zaszłaby taka konieczność, Rada Europejska miała dokonać adaptacji na zalecenie Rady UE. W ostatnim zdaniu dokumentu zawarto obowiązek publikacji tego aktu w Dzienniku Urzędowym.

czytaj dalej

Konferencja październikowa 1999 r. w Sztokholmie

Potrzebę wymiany doświadczeń sygnalizowano już podczas konferencji w Sztokholmie październiku 1999 r. na przestrzeni końca 1999 i pierwszej połowy 2000 r. Postanowienia te zdezaktualizowały się już pod koniec 2000 r., więc trudno doszukiwać się sensu ich utrzymywania w latach 2003-2004. Zastanawiając się obiektywnie nad przyczynami takiego stanu rzeczy można wysuwać następujące hipotezy: zwyczajne lekceważenie rosyjskiego albo bezsilność instytucji unijnych i kompletny brak koncepcji na implementację tego dokumentu. W 2003 r. konieczne było przynajmniej usunięcie lub skorygowanie sformułowań takich jak: „ostatni kryzys gospodarczy”, odwołań do „zbliżającego się szczytu OBWE w Stambule” czy „trwających negocjacji w Wiedniu w sprawie konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko ponadnarodowej przestępczości zorganizowanej”. Utrwalanie tych błędów strukturalnych spowodowało, że w czerwcu 2004 r. nie pozostało nic innego, jak zaniechać przedłużenia czasu obowiązywania tego dokumentu. Może tekst wspólnej strategii wobec Rosji był przygotowywany w pośpiechu lub organy legislacyjne nie miały wcześniej okazji przyjmowania analogicznych aktów, ale bez wątpienia było bardzo wiele okazji i możliwości do usunięcia niedociągnięć legislacyjnych przez pięć lat obowiązywania tego dokumentu.

czytaj dalej

Koncepcja regulacji antynarkotykowych cz. II

Organ Apelacyjny nie zgodzi! się z panelem, że pkt. 2(d) konstytuuje wyjątek względem pkt. 2 (a), przyjął raczej równoległy charakter obu norm. Nie miało to jednakże oczywiście wpływu na zasadniczą ocenę ich zastosowania. Report oj the Appellate Body, § 171-172. wynikającej z pkt. 2 (a) Etuibling Clause uregulowany w pkt. 2(d) tej decyzji. Organ Apelacyjny nie wykluczył natomiast istnienia innych podstaw dla dywersyfikacji w ramach mechanizmu GSP

czytaj dalej

Kolejne poszerzenia Unii Europejskiej

Właścicielem tego klubu jest rosyjski miliarder Roman Abramowicz. Zainwestował on w Chelsea ponad 200 min funtów w ciągu dwóch lat, co jest sumą gigantyczną i niespotykaną w tej dyscyplinie sportu, w tak krótkim okresie czasu miało być realizowane poprzez wspieranie dialogu społecznego w oparciu o nowoczesne związki zawodowe i organizacje pracodawców, a także szersze stosowanie standardów Międzynarodowej Organizacji Pracy. Istotnym aspektem było również poszukiwanie wsparcia dla ochrony socjalnej wszystkich obywateli Rosji.

czytaj dalej

Kim są parnterzy wspólnoty śródziemnomorskiej

Partnerami Śródziemnomorskimi są państwa i terytoria południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego, w tym państwa Bliskiego i Środkowego Wschodu. niowymi pierwszej generacji z lat 60-tych i początku lat 70-tych, umowami o współpracy z lat 70-tych i euro-śródziemnomorskimi umowami stowarzyszeniowymi z lat 90-tych18. Umowy stowarzyszeniowe pierwszej generacji zostały zawarte przez Unię Europejską z Cyprem, Maltą i Turcją. Umowy powyższe podpisane zostały z myślą o ewentualnym przyszłym członkostwie tych państw we Wspólnocie Europejskiej. Umowy o współpracy podpisane byty z Algierią, Egiptem, Jordanią, Libanem i Syrią. Natomiast euro-śród- ziemnomorskie umowy stowarzyszeniowe nowej generacji zostały zawarte z Algierią, Egiptem, Tunezją, Izraelem, Jordanią, Libanem, Maroko i Autonomią Palestyńską. Negocjacje w sprawie umowy stowarzyszeniowej z Syrią zakończyły się 19.10.2004 r. Uzupełnieniem stosunków bilateralnych jest Deklaracja Barcelońska, która w swej preambule wskazuje, że państwa członkowskie partnerstwa potwierdzają wolę odejścia od klasycznego bilaterali- zmu na rzecz współpracy globalnej i solidarnej.

czytaj dalej