Kategoria UE

Unia Europejska-Liban

Jordania jest małym arabskim państwem posiadającym takie złoża naturalne jak woda i ropa. Długi, ubóstwo i bezrobocie stanowią główne problemy Jordanii, ale Król Abdallah II, przystąpił do realizacji bezwzględnego programu reform ekonomicznych. Jordania współpracuje z Międzynarodowym Funduszem Walutowym, prowadzi ostrożną politykę monetarną i przystąpiła do procesów prywatyzacyjnych. Rząd Jordanii zliberalizował handel w stopniu umożliwiającym członkostwo w Światowej Organizacji Handlu. Tym samym w 2000 r. Jordania przystąpiła do Światowej Organizacji Handlu, a w 2001 r. rozpoczęła uczestnictwo w Europejskim Stowarzyszeniu Wolnego Handlu. Jordania zawarła także umowę o wolnym handlu ze Stanami Zjednoczonymi. Po wyborach w 2003 powołano rząd, który popiera przyspieszenie reform ekonomicznych i politycznych. Rząd ten jest bezprecedensowy ze względu na fakt, ze w jego skład weszły trzy kobiety w randze ministrów. Źródło: Eurostat i CIA World Factbook.

czytaj dalej

Niezgodność z art. XX GATT

Wspólnoty oficjalnie uzasadniały stosowanie preferencji antynarkotykowych w ramach GSP również ochroną zdrowia i życia obywateli europejskich. Jednakże próba uzasadnienia przez Wspólnoty preferencji antynarkotykowych GSP zastosowaniem art. XX(b) GATT była szczególnie nietrafiona i nieudana7’’. Podniesienie tego argumentu przez Wspólnoty właściwie z góry skazane było na niepowodzenie. Artykuł XX(b) zezwala na stosowanie środków koniecznych dla ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin z zastrzeżeniem, że środki te nie są używane w sposób, który mógłby oznaczać samowolną lub nieuzasadnioną dyskryminację w stosunkach między krajami, gdzie panują takie same warunki lub polegają na stosowaniu ukrytych ograniczeń w handlu międzynarodowym. Wyjątek od stosowania klauzuli najwyższego uprzywilejowania w związku z zastosowaniem art. XX(b) w każdym praktycznie przypadku jego zastosowania budzi spore kontrowersje. Spory dotyczące szeroko pojętych handlowych aspektów ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzi przyczyniły się do ewolucji interpretacji art. XX(b)73. Wspólnoty orzecznictwo to i wynikającą z niego interpretację omawianej normy właściwie całkowicie zignorowały. Próbowały tylko w niewielkim stopniu uzasadnić szeroką interpretację pojęcia „konieczności” w odniesieniu do zdrowia i życia ludzi szukając argumentów w orzeczeniu Organu Apelacyjnego w sprawie EC-Asbestos76.

czytaj dalej

Relacje UE z sąsiednimi państwami cz. II

Biorąc pod uwagę powyższe modele współpracy Wspólnot Europej- skich/Unii Europejskiej z państwami sąsiadującymi należy zauważyć, iż relacje z Konfederacją Szwajcarską zdecydowanie wymykają się powyższym kwalifikacjom. W doktrynie przyjmuje się, iż mamy tu do czynienia z odmianą stowarzyszenia ze Wspólnotami Europejskimi32. W przypadku uznania tegoż kontrowersyjnego poglądu za słuszny nie ulega wątpliwości, iż jest to szczególny rodzaj stowarzyszenia nieznajdujący zastosowania w relacjach z innymi państwami. Na niniejszym etapie wywodów warto zasygnalizować, iż podstawowym elementem charakteryzującym omawiane relacje jest mnogość instrumentów prawnych tworzących ramy prawne dla stosunków bilateralnych. Nie ma zastosowania, bowiem model jednej umowy stowarzyszeniowej uzupełnianej porozumieniami o charakterze sektorowym bądź technicznym. W obecnym stanie prawnym Wspólnoty Europejskie/Unię Europejską łączy z Konfederacją Szwajcarską sieć umów bilateralnych dotyczących wymiany towarowej, przepływu osób, zamówień publicznych, czy transportu. Differcntia spccifica jest również brak jednolitej struktury instytucjonalnej. W miejsce, bowiem powszechnie przyjętych struktur (z radą stowarzyszenia, komitetem stowarzyszenia i komitetem międzyparlamentarnym) w umowach zawieranych ze Szwajcarią ramy instytucjonalne stanowią specjalne komitety bilateralne tworzone w ramach poszczególnych umów.

czytaj dalej

Szczyty UE-Rosja

M Prezydencja, Wysoki Przedstawiciel ds. WPZiB, następująca Prezydencja i przedstawiciel Komisji Europejskiej. datkowych struktur nie jest ewidentna, ale nieformalne spotkania na wysokim szczeblu mogłyby odbywać się wtedy, kiedy uznano by to za użyteczne. Komisja powinna za to rewitalizować pracę w podkomitetach, których funkcjonuje obecnie dziewięć.

czytaj dalej

Zjednoczona Europa w koncepcjach Jana Pawła II – kontynuacja

Jan Paweł 11 jest przekonany, że Kościoły Europy mogą wnieść wkład w procesy integracyjne kontynentu, w postaci historycznego doświadczenia i kulturowo-duchowego dziedzictwa, ale tylko wtedy, gdy realizując „imperatyw chrześcijańskiego sumienia”, przezwyciężą linię konfesyjnych podziałów46. Właściwa rola Kościoła w integrowaniu kontynentu polega, zdaniem papieża, na tworzeniu nowej Europy ducha. Papież mówi:

czytaj dalej

Ewolucja stosunków Wspólnot Europejskich cz. II

Negocjacje oficjalnie rozpoczęły się 20.6.1990 r. Z inicjatywy Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oficjalna nazwa przyszłej organizacji została zmieniona na Europejski Obszar Gospodarczy (ang. European Economic Area). Należy jednakże pamiętać, iż zabieg ten miał wyłącznie charakter lingwistyczny w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego43. Należy dodać, iż Konfederacja Szwajcarska była jednym z sygnatariuszy tychże porozumień44, zaś 20.5.1992 r. złożyła formalny wniosek o akcesję do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (sic!)43. Negatywny rezultat referendum przeprowadzonego 6,12.1992 r. w przedmiocie członkostwa w Europejskim Obszarze Gospodarczym miał daleko idące implikacje natury prawnej i politycznej46. Przede wszystkim wykluczone stało się członkostwo w EOG, zaś niezbędne stało się przyjęcie przez sygnatariuszy porozumienia dodatkowego protokołu uwzględniającego wyłączenie Szwajcarii z Europejskiego Obszaru Gospodarczego47. Jedną z konsekwencji fiaska referendalnego było rzecz jasna również wstrzymanie wniosku akcesyjnego do EWG i odłożenie perspektyw członkostwa we Wspólnotach Eu- ropejskich/Unii Europejskiej na wiele lat48. Jak odnotowała to Komisja Europejska w 1993 r. negatywny wynik referendum zamknął drogę Szwajcarii do bardziej aktywnego udziału w procesie integracji europej-

czytaj dalej

Zdanie Jana Pawła II na temat integracji europejskiej

Jan Paweł II uważa, że integracja powinna objąć całą Europę, do rozmiarów jakie nadały jej geografia, a zwłaszcza historia53. Podkreślał to jeszcze przed 1989 r., mówiąc o „europejskich aspiracjach ludów słowiańskich, tego drugiego „płuca”, naszej europejskiej Ojczyzny”54. Po upadku komunizmu papież już w sposób wyraźny mówi, zwracając się do władz EWG, o prawach tych krajów do uczestnictwa w integracji. W encyklice Centesimus Amms papież wyraża nawet pogląd, że Europa Zachodnia ma w tej kwestii do spłacenia dług sprawiedliwości wobec krajów wyzwolonych spod jarzma komunizmu55.

czytaj dalej

Konferencja październikowa w 2004 r. w Warszawie

Praktyczne znaczenie wspólnych strategii dobrze ilustruje przebieg konferencji organizowanej w październiku 2004 r. w Warszawie w ramach współdziałania państw Trójkąta Weimarskiego107. Na zaproszenie MSZ Polski, Francji i Niemiec wybitni przedstawiciele mediów z 25 państw członkowskich, Rumunii, Bułgarii, a także z innych krajów żywo zainteresowanych procesem integracji europejskiej, dyskutowali na temat – „Rola Unii Europejskiej w XXI wieku”. Charakterystyczny był przebieg obrad. W trakcie dyskusji stojącej na wysokim poziomie merytorycznym omawiano m.in. „wyzwania w dziedzinie Polityki Zagranicznej UE” oraz „Europejską Politykę Sąsiedztwa na wschodzie i południu”, czyli kwestie, które bezpośrednio dotyczą dotychczas przyjętych wspólnych strategii. Pomimo analizowania, niektórych zagadnień w sposób nawet bardzo szczegółowy ani przedstawiciele mediów, ani referenci reprezentujący organy unijne, instytucje naukowe, czy narodowe służby dyplomatyczne nie odwoływali się w swoich wystąpieniach do wspólnych strategii. Naturalnie nie oznacza to, że pozostają one poza ich percepcją, bądź wiedzą. Po prostu rola i zna- ziemnego i oderwania jej od rzeczywistości jest prezentowane przez: S. Stavridis.J. Hut- chence, Meditermnean Challenges to the EU’s Foreign Policy, „European Foreign AfTairs Review” 2000, Vol. 5, s. 36.

czytaj dalej

Argumentacja Wspólnot dotycząca preferencji antynarkotykowych

Interesująca jest argumentacja Wspólnot dotycząca waivera dla preferencji antynarkotykowych (§ 32) – zdaniem Wspólnot waiver nie jest jedyną metodą gwarantowania takich preferencji, a nawet wydaje się w takim przypadku niewskazany – nie odnosi się bowiem do preferecji ab initio ograniczonych jedynie do wyszczególnionych krajów z konkretnego regionu. Wspólnoty zauważyły, że jak dotychczas państwa nie występowały o waiver dla preferencji „ograniczonych do krajów rozwijających się ze szczególnymi potrzebami rozwojowymi”.

czytaj dalej

Zalecenia UNCTAD

Uzgodnienia i rezolucje UNCTAD nie zawierały wyraźnego przyzwolenia na stosowanie większych preferencji na rzecz krajów najstabiej rozwiniętych. Sugerowały jedynie (rozdz. V pkt. 3 tzw. Agrced Conclusions), by państwa rozwinięte w miarę możliwości włączały w system towary najbardziej istotne dla krajów najsłabiej rozwiniętych i przewidywały na te towary jak największe redukcje ceł (aczkolwiek redukcje w takiej samej wysokości powinny dotyczyć również takich towarów pochodzących z pozostałych krajów rozwijających się). nie z pkt. 3(c) decyzji traktowanie krajów rozwijających się może, jeżeli to konieczne, być modyfikowane, aby „odpowiadać pozytywnie na potrzeby rozwojowe, finansowe i handlowe [wybranych6] krajów rozwijających się”. Pkt. 3(c) może stanowić więc uzasadnienie stosowania specyficznych rozwiązań w ramach systemu GSP oferujących państwom rozwijającym się preferencje odpowiadające ich konkretnym potrzebom, preferencje jednakże różne w przypadku różnych państw.

czytaj dalej

Zaangażowanie Ukrainy w unijne misje pokojowe

W kontekście implementacji wspólnej strategii należy podkreślić duże zaangażowanie Ukrainy w unijne misje pokojowe. Ukraina przyłączyła się zarówno do Misji Monitorującej UE w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, jak i Misji Policyjnej UE w Bośni i Elercegowinie87. Jednocześnie UE szukała alternatywy dla rosyjskich dostaw energetycznych. Inicjatywa w skrócie nazywana GUUAM sprowadza się w praktyce do zapewnienia UE dzięki rurociągom dostępu do złóż ropy naftowej i gazu w regionie Morza Kaspijskiego poprzez terytoria Gruzji, Ukrainy, Uzbekistanu, Azerbejdżanu oraz Motdowy. Nic dziwnego, że Rosjanie starają się blokować tego typu inicjatywy.

czytaj dalej