Kategoria UE

Zalecenia UNCTAD cz. II

Zakres przedmiotowy ofiarowanych preferencji został również bardzo ogólnie i jedynie w formie zalecenia określony przez UNCTAD. Określono głównie preferencje minimalne, jakie stosować powinny państwa stosujące GSP Jednocześnie oczywiście sugerowano stosowanie jak najbardziej znaczących preferencji. System GATT/WTO nie odniósł się w żadnym własnym uregulowaniu do wysokości preferencji ofiarowanych państwom rozwijającym przez państwa stosujące GSP Nigdy nie przeprowadził również jakichkolwiek własnych badań monitorujących stosowanie się krajów donatorów preferencji do wspomnianych zaleceń UNCTAD7.

czytaj dalej

Założenia globalnej polityki śródziemnomorskiej

Ważne miejsce w rozwoju wzajemnych stosunków odegrała proklamowana w 1972 r, koncepcja globalnej polityki śródziemnomorskiej41. Zdaniem niektórych autorów użyty termin polityka globalna, był eufemizmem, gdyż w rzeczywistości stosunki między Wspólnotą a krajami śródziemnomorskimi opierały się na umowach bilateralnych42.

czytaj dalej

Zdanie Jana Pawła II na temat integracji europejskiej cz. II

Ta wypowiedź papieża jest o tyle wyjątkowa, że – jak podkreślił to bp. Tadeusz Pieronek – podczas pielgrzymki do Polski w 1999 r. Jan Paweł II odnosił się do aktualnych spraw kraju w sposób ogólny, natomiast w kwestii integracji jednoznacznie poparł starania Polski o członkostwo w UE i to nie ogólnie, ale wprost z takim kształtem jedności jakim jest Unia Europejska57. Gdy członkostwo Polski w UE stało się faktem, Jan Paweł 11 nie ukrywa! swego zadowolenia, rozpatrując je na tle całego procesu rozszerzenia Unii, pojmowanego jako akt sprawiedliwości dziejowej.

czytaj dalej

Zjednoczona Europa w koncepcjach Jana Pawła II

Jan Paweł II, papież otwarty’ na świat, szczególną uwagę skupia na Europie. Sprzyja temu, co prawda dymamika wydarzeń europejskich towarzysząca pontyfikatowi, ale częstotliwość wystąpień papieskich na temat Europy i jej problemów, w tym procesów integracyjnych, jest mimo wszystko nieporównywalnie większa niż jego poprzedników43.

czytaj dalej

Zmiana percepcji świata zewnętrznego w 1999 r.

W Koncepcji polityki zagranicznej za główne zadanie polityki zagranicznej, w warunkach globalizacji, uznano wspomaganie rozwoju gospodarczego państwa i jego integrację z gospodarką światową. Główną rolę w tym procesie wyznaczono stosunkom z UH9. Był to pierwszy dokument na tak wysokim szczeblu, w których odniesiono się do europejskiego procesu integracyjnego i zwrócono uwagę na ścisły związek między rozszerzeniem UE na wschód, wprowadzeniem wspólnej waluty europejskiej, reformami strukturalnymi UE i tworzeniem jej wspólnej polityki zagranicznej, obronnej i bezpieczeństwa. W dokumencie stwierdzono, że Rosja uważa „UE za jednego z najważniejszych partnerów politycznych i ekonomicznych będzie dążyć do rozwoju stałej intensywnej, stałej i długofalowej współpracy bez koniunkturalnych wahań”10. Dwa pozostałe, chronologicznie wcześniejsze, dokumenty wychodzą z rozszerzonego rozumienia bezpieczeństwa. Określają priorytety wewnętrzne, w szczególności dotyczące wizji państwa prawa i umocnienia jego autorytetu oraz stopniowych przekształceń demokratycznych oraz ekonomiczno-rynkowych społeczeństwa i ekonomiki jako nieodzownych warunków zapobiegania wewnętrznym i zewnętrznym zagrożeniom i zapewnieniu Rosji należnego jej miejsca w wśród wielkich mocarstw11. Zmianie percepcji świata zewnętrznego w 1999 r. sprzyjało kilka czynników:

czytaj dalej

Zmiany rozwiązań antynarkotykowych wspólnotowego mechanizmu GSP

W zasadzie nie istnieje potrzeba zmiany istniejących regulacji wspólnotowych w tym zakresie. Panel wyraźnie określił, iż naturalną metodą dostosowania GSP WE do zgodności z prawem GATT/WTO jest uzyskanie waivera dotyczącego regulacji antynarkotykowych. Wspólnoty, jak wspomniano, o waiver ten wystąpiły jeszcze przed powstaniem sporu. Niezależnie od sprzeciwu kilku państw, wyraźnie rozgoryczonych ich ominięciem, waiver ten zapewne uzyskają. Dla większości członków WTO

czytaj dalej

Partnerstwo społeczne i kulturowe partnerstwa eurośródziemnomorskiego

Głównym celem partnerstwa społecznego i kulturowego jest przyczynianie się do rozwoju zasobów ludzkich oraz „zbliżenie” wszystkich mieszkańców regionu w sferze socjalnej i kulturowej71...

czytaj dalej

Partnerstwo polityczne i bezpieczeństwa partnerstwa eurośródziemnomorskiego

W ramach partnerstwa politycznego i bezpieczeństwa, w maju 2001 r...

czytaj dalej

Partnerstwo Eurośródziemnomorskie

Rezultatem Konferencji było jednomyślne przyjęcie Deklaracji barcelońskiej, której głównym celem jest ustanowienie do 2010 r. ekonomicznej i politycznej strefy śródziemnomorskiej, zamieszkanej przez 800 min. mieszkańców. Zgodnie z Deklaracją barcelońską, Partnerstwo Eurośró- dziemnomorskie ma być realizowane poprzez:

czytaj dalej

PARTNERSTWO EURO-ŚRÓDZIEMNOMORSKIE SZANSĄ NA POKÓJ CZ. II

Do połowy lat 90-tych współpraca państw członkowskich Unii Europejskiej ze śródziemnomorskimi państwami trzecimi odbywała się w ramach umów dwustronnych. Na początku lat 90-tych pojawiła się idea nadania stosunkom euro-śródziemnomorskim nowych ram obejmujących utworzenie w przyszłości partnerstwa euro-śródziemnomorskiego. Główne kierunki rozwoju stosunków euro-śródziemnomorskich określiły kolejne Rady Europejskie zgromadzone w Lizbonie (1992 r.), w Corfou Gipiec 1994 r.) i w Essen (grudzień 1994 r.). Urzeczywistnieniem powyższych planów zajęła się Euro-śródziemnomorska Konferencja Ministrów Spraw Zagranicznych, która odbyła się 27-28.11.1995 r. w Barcelonie. Inicjatorami partnerstwa euro-śródziemnomorskiego stały się więc państwa uczestniczące w konferencji barcelońskiej. Obok ówczesnych piętnastu państw członkowskich Unii Europejskiej w konferencji udział wzięło dwanaście państw trzecich basenu Morza Śródziemnego: Algieria, Autonomia Palestyńska, Cypr, Egipt, Izrael, Jordania, Liban, Malta, Maroko, Syria, Tunezja i Turcja7. Do udziału w konferencji zaproszono także Ligę Państw Arabskich8 i Unię Arabskiego Maghreb u9.

czytaj dalej

Organ Apelacyjny a GSP

Co wynikało z faktu, że Wspólnoty nie odwołały się od interpretacji pkt. 3(c) dokonanej przez pand. Powołały się jedynie na regulację tę jako kontekstualne wsparcie wspólnotowej interpretacji pojęcia niedyskryminacji wynikającego z przypisu korzystających z preferencji. Co więcej, co udowodniły Indie68, przedstawiona przez Wspólnoty statystyka, wbrew twierdzeniom Wspólnot, nie mogła stanowić podstawy selekcji państw, ponieważ dostępna była dopiero po wyborze beneficjantów mechanizmów antynarkotykowych. Organ Apelacyjny stwierdził również, że brak jest również kryteriów pozwalających ustalić czy państwo nie jest już dotknięte problemem narkotyków i powinno być wykluczone spod zastosowania regulacji antynarkotykowych69. Organ Apelacyjny podkreśli! ponadto, że rozporządzenie wspólnotowe nie wskazuje, że zastosowanie kwestionowanych środków stanowi adekwatną i proporcjonalną odpowiedź na potrzeby krajów mających problemy związane z produkcją narkotyków70. Brak obiektywnych i jawnych kryteriów stosowania regulacji antynarkotykowych stanowi zdaniem Organu Apelacyjnego przyczynę dla której nie można uznać regulacji antynarkotykowych za niedyskryminacyjne i tym samym zgodne z Enabling Clause71. Co jednak szczególnie interesujące, w odróżnieniu od panelu, Organ Apelacyjny nie wskazał na uzyskanie waivera, jako na praktycznie jedyną metodę usankcjonowania preferencji wynikających z regulacji antynarkotykowych. Organ podkreślił72, że Wspólnoty powinny uzupełnić rozporządzenie wprowadzające GSP przyjmując kryteria stosowania regulacji antynarkotykowych, pozwalające na włączenie do grupy państw-be- neficjentów tych regulacji specjalnych wszystkich innych państw rozwijających się – beneficjantów ogólnego schematu preferencji GSF| które są w identycznej sytuacji, jeżeli chodzi o zagrożenie produkcją i przemytem narkotyków. Stwierdzenia te stanowiły podstawę rozważań arbitra73 powołanego zgodnie z art. 21.3 (c). Porozumienia w sprawie rozwiązywania

czytaj dalej