Kategoria UE

Ogólne zasady polityki śródziemnomorskiej

W wyniku przeprowadzonej debaty, w listopadzie 1972 r. zostały przyjęte przez Radę ogólne zasady polityki śródziemnomorskiej, które sprowadzają się do:

czytaj dalej

Obowiązywanie wspólnej strategii UE wobec Rosji

Ostatnia, czwarta część wspólnej strategii wobec Rosji dotyczyła dwóch aspektów: czasu jej obowiązywania i publikacji. Początkowy okres obowiązywania zaplanowano na okres czterech lat od publikacji tego dokumentu. Założono możliwość przedłużenia jej mocy obowiązującej oraz możliwość rewizji. Jeśli zaszłaby taka konieczność, Rada Europejska miała dokonać adaptacji na zalecenie Rady UE. W ostatnim zdaniu dokumentu zawarto obowiązek publikacji tego aktu w Dzienniku Urzędowym.

czytaj dalej

Konferencja październikowa 1999 r. w Sztokholmie

Potrzebę wymiany doświadczeń sygnalizowano już podczas konferencji w Sztokholmie październiku 1999 r. na przestrzeni końca 1999 i pierwszej połowy 2000 r. Postanowienia te zdezaktualizowały się już pod koniec 2000 r., więc trudno doszukiwać się sensu ich utrzymywania w latach 2003-2004. Zastanawiając się obiektywnie nad przyczynami takiego stanu rzeczy można wysuwać następujące hipotezy: zwyczajne lekceważenie rosyjskiego albo bezsilność instytucji unijnych i kompletny brak koncepcji na implementację tego dokumentu. W 2003 r. konieczne było przynajmniej usunięcie lub skorygowanie sformułowań takich jak: „ostatni kryzys gospodarczy”, odwołań do „zbliżającego się szczytu OBWE w Stambule” czy „trwających negocjacji w Wiedniu w sprawie konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko ponadnarodowej przestępczości zorganizowanej”. Utrwalanie tych błędów strukturalnych spowodowało, że w czerwcu 2004 r. nie pozostało nic innego, jak zaniechać przedłużenia czasu obowiązywania tego dokumentu. Może tekst wspólnej strategii wobec Rosji był przygotowywany w pośpiechu lub organy legislacyjne nie miały wcześniej okazji przyjmowania analogicznych aktów, ale bez wątpienia było bardzo wiele okazji i możliwości do usunięcia niedociągnięć legislacyjnych przez pięć lat obowiązywania tego dokumentu.

czytaj dalej

Koncepcja regulacji antynarkotykowych cz. II

Organ Apelacyjny nie zgodzi! się z panelem, że pkt. 2(d) konstytuuje wyjątek względem pkt. 2 (a), przyjął raczej równoległy charakter obu norm. Nie miało to jednakże oczywiście wpływu na zasadniczą ocenę ich zastosowania. Report oj the Appellate Body, § 171-172. wynikającej z pkt. 2 (a) Etuibling Clause uregulowany w pkt. 2(d) tej decyzji. Organ Apelacyjny nie wykluczył natomiast istnienia innych podstaw dla dywersyfikacji w ramach mechanizmu GSP

czytaj dalej

Kolejne poszerzenia Unii Europejskiej

Właścicielem tego klubu jest rosyjski miliarder Roman Abramowicz. Zainwestował on w Chelsea ponad 200 min funtów w ciągu dwóch lat, co jest sumą gigantyczną i niespotykaną w tej dyscyplinie sportu, w tak krótkim okresie czasu miało być realizowane poprzez wspieranie dialogu społecznego w oparciu o nowoczesne związki zawodowe i organizacje pracodawców, a także szersze stosowanie standardów Międzynarodowej Organizacji Pracy. Istotnym aspektem było również poszukiwanie wsparcia dla ochrony socjalnej wszystkich obywateli Rosji.

czytaj dalej

Kim są parnterzy wspólnoty śródziemnomorskiej

Partnerami Śródziemnomorskimi są państwa i terytoria południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego, w tym państwa Bliskiego i Środkowego Wschodu. niowymi pierwszej generacji z lat 60-tych i początku lat 70-tych, umowami o współpracy z lat 70-tych i euro-śródziemnomorskimi umowami stowarzyszeniowymi z lat 90-tych18. Umowy stowarzyszeniowe pierwszej generacji zostały zawarte przez Unię Europejską z Cyprem, Maltą i Turcją. Umowy powyższe podpisane zostały z myślą o ewentualnym przyszłym członkostwie tych państw we Wspólnocie Europejskiej. Umowy o współpracy podpisane byty z Algierią, Egiptem, Jordanią, Libanem i Syrią. Natomiast euro-śród- ziemnomorskie umowy stowarzyszeniowe nowej generacji zostały zawarte z Algierią, Egiptem, Tunezją, Izraelem, Jordanią, Libanem, Maroko i Autonomią Palestyńską. Negocjacje w sprawie umowy stowarzyszeniowej z Syrią zakończyły się 19.10.2004 r. Uzupełnieniem stosunków bilateralnych jest Deklaracja Barcelońska, która w swej preambule wskazuje, że państwa członkowskie partnerstwa potwierdzają wolę odejścia od klasycznego bilaterali- zmu na rzecz współpracy globalnej i solidarnej.

czytaj dalej

Jan Paweł II i jego chęć do pojednania europejskiego

Koncepcję tę lapidarnie podsumował kardynał Lustiger: „papieska Europa ducha nie będzie odtworzeniem Europy Karola Wielkiego, ale Europy, jakiej jeszcze nie było”,°.

czytaj dalej

Kancelaria radcy prawnego w Gorzowie

Kancelaria radcy prawnego w Gorzowie oferuje wiele ciekawych rozwiązań. Pomaga zdobyć rozwiązania rozwodowe, majątkowe i inne. Niejedna osoba tego ogromnie potrzebuje. I może sobie na to w pełni pozwolić...

czytaj dalej

Instytucjonalne zaangażowanie Watykanu w proces integracji europejskiej cz. II

Problem ten znajdował także odzwierciedlenie w pracach Konwentu nad projektem traktatu konstytucyjnego, co zaowocowało w postaci art. 51 projektu70...

czytaj dalej

Handel i inwestycje UE

Trzecim obszarem był „Handel i inwestycje”. Wspólnota, z racji opracowania propozycji, miata wspierać Rosję w nowych multilateralnych negocjacjach w WTO. Wspólnota potwierdzała gotowość utrzymania, a jeśli to właściwe, wzmocnienia istniejącego wsparcia rosyjskich wysiłków w wypełnieniu wymagań akcesji do WTO w możliwie najkrótszym terminie. Dodatkowo Komisja miała sprawdzić możliwości pogłębienia dialogu inwestycyjnego w ramach PCA. Istotne było poprawienie klimatu handlowo-inwestycyjnego oraz ułatwienie dwukierunkowego ruchu w tym aspekcie. Raport w tej kwestii miał trafić do Rady UH do końca roku 1999. Po zakończeniu obowiązywania wspólnej strategii trzeba stwierdzić, że wysiłki Rosji, wspierane unijnym zapleczem, nie przynoszą ciągle upragnionego członkostwa w WTO. Na początku 2005 r. Rosja ciągle kontynuuje negocjacje w sprawne członkostwa. Interesującym aspektem tego zagadnienia jest umieszczenie kwestii związanych z zewnętrzną polityką handlową w treści wspólnej strategii. Niewątpliwie są to zagadnienia wchodzące w kompetencje Wspólnoty Europejskiej, czyli 1 filaru UE. Na takie rozwiązanie legislacyjne zdecydowano się zapewne w celu podkreślenia komplementamości wspólnej strategii. Jednocześnie w momencie wygaśnięcia mocy wiążącej tego aktu, kraje członkowskie UE mogą naturalnie kontynuować wsparcie Rosji w kwestii członkostwa w WTO poprzez kompetencje Wspólnoty.

czytaj dalej

GSP Wspólnot Europejskich – ogólna charakterystyka cz. II

Mechanizm ten bardzo oddalił się od zasadniczego założenia systemowego przyjętego przez system GATT/WTO wraz z jego akceptacją wai- verem, a następnie Enabling Clause, tzn. tworzenia preferencji pomocowych celem ułatwienia rozwoju gospodarczego. Wspólnoty po części wykorzystując brak wyraźnego normatywnego sprecyzowania prawa GATT/ /WTO w tym zakresie, po części zaś tłumacząc takie działanie przyzwoleniem wynikającym z pkt. 3(c) decyzji Enabling Clause, użyły go dla promowania celów pozahandlowych – wspierania konkretnych działań społecznych lub akceptacji i faktycznego wykonywania wybranych umów międzynarodowych regulujących zjawiska społeczne i gospodarcze mające bardzo niewiele wspólnego z handlem.

czytaj dalej