Polityka UE odnośnie regionu Morza Śródziemnego

Jednocześnie zwracano uwagę na konieczność komplemen- tamości polityki śródziemnomorskiej z innymi politykami unijnymi. Rozwiązanie problemu bliskowschodniego było przecież poruszane również we wspólnej strategii wobec Rosji. Niestety kolejną unijną iluzją jest planowanie stworzenia strefy bezatomowej, wolnej od broni masowego rażenia, chemicznej i biologicznej na Bliskim Wschodzie, która byłaby ponadto wzajemnie i efektywnie kontrolowana106. Tajemnicą poliszynela jest re-

Nieobecność przedstawicieli Libanu oraz Syrii uniemożliwiła przyjęcie Karty przez konsensus na czwartym szczycie Eurośródziemnomorskim w Marsylii w 2000 r. Absencja była znakiem protestu wobec nadużywania przemocy przez władze Izraela stosunku do protestantów Palestyńskich oraz wstrzemięźliwej reakcji UE na te wydarzenia. Patrz: C. Spencer, op. cit., s. 49.

Wspólna strategii dla regionu Morza Śródziemnego – ust. 13, O.J. 2000, L 183, s. 6. Sceptyczne podejście do retoryki całej wspólnej strategii wobec re-gionu M. Śród- alizowany od kilkunastu lat izraelski program atomowy, nie mówiąc o operowaniu w tej strefie nuklearnej floty USA i Rosji. Skłonność unijnych decydentów do nierealnych deklaracji politycznych jest widać silniejsza od zdrowego rozsądku.

Niestety zarówno w ramach wspólnej strategii wobec Ukrainy, jak i dla regionu Morza Śródziemnego nie podjęto poważnych prób wykorzystania procedury głosowania większością kwalifikowaną. Zatem ich znaczenie prawne jest jeszcze bardziej marginalne, jak wspólnej strategii wobec Rosji. Stanowiły one jedynie bazę do przyjmowania aktów politycznych, których znaczenie jest nieporównywalne.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>