Stosunki Wspólnoty z Marokiem i Tunezją

Po odzyskaniu niepodległości, rząd algierski nie zamierzał rezygnować z korzyści jakie mogła osiągnąć Algieria ze współpracy ze Wspólnotą. Z tego też powodu w liście z dnia 24.12.1962 r., skierowanym do Wspólnoty rząd algierski wystąpił z propozycją utrzymania w mocy postanowień art. 227 TEWG do czasu „ustalenia w drodze rokowań przyszłych stosunków Algierii ze Wspólnym Rynkiem”24, Wspólnota uwzględniła tą prośbę, przyznając Algierii możliwość tymczasowego korzystania z preferencyjnego dostępu jej towarów na rynkach Państw Członkowskich25. Sytuacja taka utrzymała się do podpisania w 1976 r. umowy o współpracy ze Wspólnotą. Niewątpliwie decydujące znaczenia takiego stanowiska miało chęć utrzymania przez Wspólnotę swoich wpływów w tym kraju, ze względu na jej strategiczne położenie oraz posiadane bogactwa naturalne.

Nieco inaczej kształtowały się stosunki Wspólnoty z Marokiem i Tunezją. W chwili wejścia w życie TEWG, były on już państwami niepodległymi i posiadały status państw trzecich wobec Wspólnoty. Niemniej jednak korzystały z postanowień dołączonego do Traktatu Protokołu w sprawie „towarów wyprodukowanych i pochodzących z niektórych krajów oraz korzystających ze szczególnego traktowania przy przywozie do państw będących członkami Wspólnoty”. Zgodnie z punktem 1 „wykonanie Traktatu nie wymaga żadnej zmiany systemu celnego, stosowanego w chwili wejścia w życie w przywozie: [.,.], b) we Francji – towarów wyprodukowanych i pochodzących z Maroka i Tunezji”26. Zgodnie z punktem 2 towary te nie mogły być reeksportowane bezcłowo do innych Państw

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>