Watykan na Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie

Decyzja o udziale Stolicy Apostolskiej w Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie nie była łatwa, główmie ze względu na klauzulę zawartą w art. XXIV traktatu laterańskiego, mówiącego o nieangażowaniu się Stolicy Apostolskiej w „doczesne spory między państwami”. Rzeczywiste motywy, podjętej pod dwóch latach wahań decyzji, ujawnił już po „szczycie” w Helsinkach A. Casaroli. Stwierdził on, że idea KBWE „stwarzała imperatyw współpracy i uczestnictwa”. Była ona pierwszym wielkim wydarzeniem politycznym o zakresie ogólnoeuropejskim, a biorąc pod uwagę uczestnictwo USA i Kanady – nawet światowym. Była to, zdaniem ówczesnego „ministra spraw zagranicznych” Watykanu, pierwsza manifestacja jedności europejskiej, pierwszy akt integracji całego kontynentu27. Udział Stolicy Apostolskiej we wszystkich fazach KBWE, a także we wszystkich spotkaniach przeglądowych, szczególna aktywność w zakresie tzw. III koszyka, zaowocował watykańską propozycją dotyczącą praw i wolności religijnych, w części inkorporowaną do Aktu Końcowego KBWE. Postanowienia te i stały nacisk Zachodu na ich realizację, prowadziły do pozytywnych zmian w polityce ZSRR i innych krajów socjalistycznych. KBWE stała się jednym z decydujących czynników rozkładu powojennej Europy, a zwłaszcza podstaw jej podziału. KBWE nie była bezpośrednim wkładem w proces integracji europejskiej, tworzyła jednak warunki do współpracy w skali całego kontynentu. Nurt integracji zachodnioeuropejskiej nie przebiegał w izolacji. Rozgrywał się na tle szerszego kontekstu detente europejskiego. Ten kontekst zdecydował o późniejszych nowych kierunkach i możliwościach integracji. Te znaki czasu zostały prawidłowo odczytane przez Stolicę Apostolską.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>